tag:blogger.com,1999:blog-318120702011-07-08T08:34:14.122+03:00thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-6404037735061515762009-09-27T12:12:00.003+03:002009-09-27T14:57:48.976+03:00Είμαι το λοξό βλέμμα μιας έφηβης. <br />Όχι η γυναίκα.<br />Το βρόχινο νερό που κυλάει πάνω σε ένα αρχαϊκό αριστούργημα. <br />Όχι το κάλλος.<br />Η σκουριά μιας άγκυρας. <br />Όχι το καράβι.<br />Η πίκρα μιας ερωτικής απογοήτευσης. <br />Όχι ο ερωτευμένος.<br />Πρόχειρα σχεδιάσματα ενός ποιητή. <br />Όχι το ποίημα.<br />Το όξινο άρωμα ενός εσπεριδοειδούς. <br />Όχι η γεύση.<br />Η πολυκαιρισμένη κιτρινίλα λευκών σελίδων.<br />Όχι το μυθιστόρημα.<br />Το στίγμα στην ασπρόμαυρη φωτογραφία.<br />Όχι η ανάμνηση.<br />Η βεβιασμένη κατάφαση μετά από βασανιστήρια. <br />Όχι το όχι.<br /><br />Δεν θα μπορούσα να είμαι ούτε καν μια γενναία σιωπή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-640403773506151576?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-92072793839275163742009-08-13T15:59:00.003+03:002009-08-13T16:04:34.581+03:00Εκείνο το απόγευμα είπα να καθίσω λίγο να χαζέψω μαζί της. Ποιος ξέρει τι ιστορίες πάλι θα μου έλεγε, πόσο θα με παρέσυρε σε άλλους κόσμους, πόσο θα γούρλωνα τα μάτια από την έκπληξη ή πόσο θα ξεχείλωνα το στόμα από τα χασμουρητά. Δεν θα ξεχάσω πόσες φορές με είχε κανακέψει, με είχε χαλαρώσει, με είχε ξενυχτήσει κάνοντάς με να ονειρευτώ, να συγκινηθώ, να ξεχαστώ ή και να εκνευριστώ, να θυμώσω, να ψυχοπλακωθώ… Το καρυδί της χρώμα, όποτε είχα στενοχώριες κάπως με ηρεμούσε. Είχε γεράσει βέβαια πια. Δε σου τα έδειχνε πια όλα, μόνο τα μισά, τα χρώματά της είχαν ατονήσει. Που η παλιά ζωντάνια, η ένταση… Την είχα δει για πρώτη φορά όταν ήμουν παιδί κι από τότε δεν την αποχωρίστηκα ποτέ. Σαν μια στοργική γιαγιά μου έλεγε ιστορίες άλλοτε αληθινές και εμψυχωτικές, άλλοτε αποτρόπαιες, παραμύθια άλλοτε πολύτιμα σαν θησαυρούς άλλοτε καταστροφικά σα ναρκωτικά. Μεγάλωσα μαζί της. Και τώρα που γέρασε να την πετάξω στον δρόμο; Να την αφήσω έτσι απλά να στέκεται σαν έπιπλο άψυχο του σπιτιού σε κάποια γωνία στο γραφείο ή στο σαλόνι; Η κατάσταση είχε όμως πια φτάσει στο απροχώρητο. Δεν μπορούσες να παρακολουθήσεις τίποτα από αυτά που έλεγε. Έπιανες μόνο κάτι ασυνάρτητες εικόνες, με αχνά μπερδεμένα χρώματα, οι φράσεις λειψές κι αυτές, με αποκορύφωμα μια ολόμαυρη κορδέλα τεράστια. Ανάλογα με τη διάθεσή μου, κάποτε την έβλεπα σαν πειρατή, κάποτε σαν απεργό πείνας, άλλοτε πάλι σαν γυναίκα βαρυπενθούσα ή σαν εύθυμη χήρα που με περιγελά μα τέλος πάντων διαρκώς δυσλειτουργική και φανερά κουρασμένη. Όσο για την εμφάνισή της, ρετρό, με μια παλιομοδίτικη μουσειακή σχεδόν επένδυση. Οι φίλοι όλοι με κορόιδευαν. Τι την έχεις και την κρατάς; Έχει κλατάρει πια δεν το βλέπεις; Είναι άχρηστη και σου είναι βάρος. Κι όμως μερικά δειλινά, λες και την άκουγα να αγκομαχεί και να βαριανασαίνει. Βαριά, πληθωρική όπως πάντα αλλά με μειωμένες λειτουργίες. Γήρας ου γαρ έρχεται μόνο. Δεν πετάς όμως έτσι εύκολα την ιστορία σου. Φθάρηκε πια το σκαρί της αλλά όχι από μόνο του, από την πολλή χρήση, τη δική μου. Μου έκανε παρέα, απάλαινε τον πόνο μου όταν ήμουν άρρωστη, μελαγχολική, θυμήθηκα πόσα και πόσα βράδια με τηγανιτές πατάτες, με φίλους, με χαρτομάντιλα και με ένρινα χάχανα πέρασα μαζί της. Τρία σπίτια άλλαξα και με ακολούθησε σε όλα. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν ο πατέρας την είχε φέρει από μια χώρα μακρινή τότε που ταξίδεψε. Ήταν το δώρο μου για την πολύμηνη απουσία του στο εξωτερικό. Αργότερα, ήταν η γλυκιά μου ανταμοιβή όταν τελείωνα τα μαθήματά μου, η ξεκούρασή μου σε δύσκολες αγχογόνες εξετάσεις, σε ερωτικές απογοητεύσεις, σε αρρώστιες που με καθήλωναν στο σπίτι, σε εμμονικές αναμονές, το καταφύγιο σε θορυβώδεις καβγάδες, το συγχωροχάρτι σε ανελέητες ενοχές, το βάλσαμο σε στιγμές εκκωφαντικής σιωπής και επιβεβλημένης υπομονής. Ή σε στιγμές ανέμελες, σε θεσμικά ιστορικά στιγμιότυπα της Eurovision, των Καλλιστείων, των εκλογών, πανευρωπαϊκών αθλητικών διακρίσεων της χώρας, στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε ντέρμπυ χουλιγκανικά, σε πυρκαγιές που έκαιγαν τη χώρα, σε σεισμούς και καταποντισμούς, σε εκρηκτικές διαδηλώσεις, σε πολέμους αληθινούς ή κατασκευασμένους. Μεγαλώσαμε μαζί. Μελαγχολήσαμε μαζί. Ζήσαμε μαζί. Εκείνο το απόγευμα, είχα πραγματικά διχαστεί. Να την πετάξω, να πάει στο καλό; Ούτως ή άλλως σε ένα δυο χρόνια θα μου είναι άχρηστη με τη νέα ψηφιακή τεχνολογία. Από την άλλη, αυτός ο πολιτισμός που έχει διαπρέψει στην υπερκατανάλωση και στη δημιουργία απορριμάτων κάνει τα υπερκινητικά μου έντερα να γυρίζουν ολοένα και περισσότερο. Όλοι πια είμαστε αναλώσιμοι. Ουδείς αναντικατάστατος. Και πάει λέγοντας. Η ιδιοσυγκρασία μου και η μούσα της Μνημοσύνης με νουθέτησαν ευτυχώς. Παρά την κατακραυγή του περίγυρου, τις επιταγές του φενγκ σούι που επιβάλλει ενέργεια από καινούργια αντικείμενα, την αισθητική αστυνομία που θα ενοχοποιούσε πάραυτα το καθιστικό μου, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Τη φόρτωσα σε ένα αναπηρικό καροτσάκι και την πήγα στο γιατρό. Εκείνος άφησε ένα μειδίαμα. Θα είχε συναντήσει κι άλλους παλιομοδίτες. «Θα με ταλαιπωρήσει λίγο αλλά θα δω τι μπορώ να κάνω». «Δεν θέλω να την αποχωριστώ, έχει μεγάλη συναισθηματική αξία, καταλαβαίνετε»; ρώτησα εναγωνίως. «Θα βάλω τα δυνατά μου» με καθησύχασε. Σήμερα, βγήκε από το νοσοκομείο. Είναι αγνώριστη! Δεν έχει βέβαια το ίδιο σφρίγος και την ίδια ζωντάνια στα χρώματα. Είναι γιαγιούλα, δεν περιμένω και θαύματα. Το ραδιόφωνο παίζει το “ancora vivo” και είναι σα να το τραγουδάει εκείνη. Γελάω πονηρά κάτω από τα μουστάκια μου. Έφτιαξα ποπ κορν, κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ κι απόλαυσα το μεταλλικό ήχο από το άνοιγμα μιας μπίρας. Πάτησα το κουμπί στο τηλεκοντρόλ. Γρήγορα αντανακλαστικά, ευκρινής εικόνα απλώς πιο θαμπή σαν τα μαλλιά μου μετά τις τόσες βαφές. Πετυχαίνω ταινία εποχής απ’ τις αγαπημένες μου. Της κλείνω συνομωτικά το μάτι. Απόψε θα το κάψουμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-9207279383927516374?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-52645214121030444722008-07-25T21:23:00.003+03:002008-07-25T21:46:43.991+03:00Είμαι στο υπόγειο.<br />Κυριολεκτώ.<br />Με τέτοιες λέξεις δεν κάνουνε αστεία<br />Δεν περνάω ασκόπως τον καιρό μου<br />Εργάζομαι σε μια πολύ σπουδαία θέση!<br />Είμαι δειλινοφύλακας!<br />Που και που, απομακρύνομαι από το πόστο μου<br />Ανάβω ένα τσιγάρο<br />Να τώρα ας πούμε, η μπαλκονόπορτα είναι ανοιχτή<br />ξέρετε, βγάζει στον ακάλυπτο<br />Μπαίνει που και που ένας άνεμος<br />Κουρασμένος και κίτρινος<br />Απ’ τους πολλούς καφέδες<br />Μπαίνει που και που και κανένα πουλί<br />Που ψάχνει την κλίση του<br />Όταν βηματίζω πάνω κάτω πάνω κάτω<br />Μπροστά μου υψώνεται το κλιμακοστάσιο<br />Μου θυμίζει τον πύργο της Βαβέλ<br />ακολουθώ με τα μάτια τον καπνό που στροβιλίζεται<br />σαν δερβίσης προς τα επάνω.<br />Τώρα ένα παιδί στο ισόγειο κρατά ένα μπαλόνι<br />Ρίχνει το κορδόνι να με γαργαλήσει.<br />Ή μήπως να με τραβήξει ψηλά;<br />Είναι παράξενο πως τα παιδιά διδάσκουν ότι<br />δεν είναι πάντα απαραίτητη η γλώσσα<br />Μου πάει που είμαι δειλινοφύλακας, δεν λέω...<br />Αλλά και πάλι σάμπως φυλάω και τίποτα σπουδαίο;<br />Αξία έχουν τα σπάνια<br />Σαν τα ξέφραγα αμπέλια...<br />Αστραπιαίο πέρασμα από τον καθρέφτη<br />Το άσπρο μου πουκάμισο<br />Σα φτερούγισμα<br />ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται...<br />Σε λίγο τελειώνει η βάρδια<br />ακούω το πλήθος σα μελίσσι να απομακρύνεται<br />Ξάφνικα οι θόρυβοι κι οι ήχοι κοπάζουν εντελώς<br />Ερήμωσε το εμπορικό κέντρο<br />Λες κι ερήμωσε όλη η πόλη<br />Σκοτάδι.<br />Επιτέλους σχολάω.<br />Τραβάω απαλά την πόρτα<br />Δεν είναι από φόβο<br />Η νύχτα πρέπει να μένει ανενόχλητη!<br />θα μου πείτε αυτό είναι επικίνδυνο.<br />Ο οποιοσδήποτε μπορεί να διασαλεύσει την τάξη!<br />Κι εμένα τι με νοιάζει;<br />Εγώ δεν είμαι παρά απλός δειλινοφύλακας<br />ας αναλάβουν άλλοι<br />εραστές Πανάρχαιων μυστικών<br />Βραδινών παθών,<br />μύχιοι πόθοι,<br />κρυμμένα ποιήματα στο συρτάρι<br />νότες με στιλέτα<br />η φαντασία με τα φτερά της Σαμοθράκης,<br />οι απανταχού χαλινομάχοι<br />γητευτές,<br />απάτριδες,<br />η Αδυναμία στο 1+1=3<br />μεθυσμένοι<br />άσωτοι<br />μάγοι<br />τσαρλατάνοι<br />ονειροπόλοι....<br />Κλειδώνω την πόρτα και φεύγω<br />Ενεργοποιώ το συναγερμό.<br />1,2,3,....<br />Άλλωστε,<br />4,5,6,7... <br />όταν τελειώσει η δουλειά μου<br />8,9,10,11,...<br />βιάζομαι γιατί<br />12,13,14,...<br />δεν ξέρω αν σας το 'πα...<br />15,16,....<br />μόλις νυχτώσει<br />17,...<br />είμαι αυτή<br />18,19,..<br />που τα φυλάει...<br />..20!<br />Φτου και βγαίνω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-5264521412103044472?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-3144345406734238432008-07-18T12:51:00.002+03:002008-07-18T12:54:56.352+03:00Ευλογημένη ρουτίνα με ανατροπές πολυτελείας<br />Ή<br />Ανατροπή διαρκείας με μικρές ρουτίνες;<br />Μην απαντήσεις χωρίς να φορέσεις τις μπότες σου.<br />Η επιλογή τσαλαβουτάει τα πόδια της στα λασπόνερα.<br />Αν στόχος σου είναι βέβαια το out of the box<br />Κι αν βέβαια δεν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι ξέρεις τι έχει μέσα….<br />Το σίγουρο είναι ότι το προσωπικό μας σύμπαν διευρύνεται<br />Δραματικά<br />Για την ακρίβεια δεν συμμαζεύεται<br />Και ξεκινάει να διευρύνεται<br />Ακριβώς όταν ξεκινά να συρρικνώνεται ο εγκέφαλος<br />Και να μετατρέπεται η ψυχή σε μπετόν αρμέ<br />Πες μας και κάτι καινούργιο…<br />Μου είναι αδύνατο να πω κάτι καινούργιο<br />Να χτίσω όμως ένα σύμπαν με πανάρχαια υλικά<br />Να γίνω ένας μικρούλης θεός<br />Ένας τόσος δα δημιουργός<br />Ακίνδυνο μπαχαλάκι των Μεγάλων<br />Χάνεις πολύ χρόνο για να ξεμπερδέψεις τα πράγματα<br />Άλλο όμως η δύναμη κι άλλο η δημιουργία<br />Εντάξει εντάξει<br />Η γνώση είναι δύναμη και η δύναμη είναι γνώση<br />Με τη φαντασία τι γίνεται;<br />Έχει αδιευκρίνιστα εργαλεία<br />Δεν τρώει όλο το φαί της<br />Είναι αντιδραστική<br />Αλλά σε τι;<br />Τι την μπλοκάρει;<br />Τι την μπλογκάρει;<br />Τι σκατά την κρατάει μέσα στο κουτί;<br />Γιατί μου δαγκώνει τα χέρια;<br />Πώς να την κανακέψω<br />Πώς να την βγάλω απ’ τη φωλιά της<br />Την άγρια μικρή μου αλεπού;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-314434540673423843?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-65832262404572807742008-05-11T02:38:00.001+03:002008-05-11T02:38:54.626+03:00Τα νεκρά πράγματα<br />Δεν είναι πλέον θνητά<br />Δεν ξέρω τι είναι…<br />Μοιάζουν με<br />Γαλήνιο θρόισμα κουρτίνας<br />Στο φως του μεσημεριού<br />Πριν σε πάρει ο ύπνος<br />με ήχο από καύτρα τσιγάρου<br />σε επαφή με το οξυγόνο<br />με νερό που κυλά<br />Αδιάφορο προορισμού<br />Με γουλιά οινοπνεύματος<br />Σε στιγμή ρέμβης<br />Με ειλικρινή κατάνυξη.<br />Με μυρωδιές<br />Των παιδικών σου χρόνων.<br />Τα νεκρά πράγματα<br />Μοιάζουν με τη στιγμή<br />Όταν τη ζεις δυνατά.<br />Με τον ακαριαίο της θάνατο<br />Με την διάσταση του χρόνου<br />Που τον αντιλαμβάνεσαι<br />Μόνο ανεπιστρεπτί<br />Με τον υποθετικό λόγο<br />με το άπιαστο όνειρο<br />Με την ασέλγεια των ιερών σου<br />Τα νεκρά πράγματα<br />Είναι που αγαπώ με πάθος<br />κι αν προτιμάς<br />που εμπιστεύομαι<br />Σαν ό,τι έχει τουλάχιστον μια φορά πεθάνει<br />Άλλωστε…<br />Τα νεκρά πράγματα<br />Δεν είναι πια θνητά<br />Δεν ξέρω τι είναι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-6583226240457280774?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-56190184313318441502008-04-09T12:41:00.000+03:002008-04-09T12:42:13.085+03:00Όταν τον πρωταγωνιστή τον αντιμετωπίζεις σαν κομπάρσο<br />Άντε στην καλύτερη σαν υποβολέα,<br />Έρχεται καιρός που θα πάρει τον ρόλο του πίσω πραξικοπηματικά<br />Θα πυροβολήσει κάποιον<br />(Έτσι γίνεται εσαεί<br />Κανείς δεν βλέπει το τέλος του έργου)<br />Θα σταθεί στη μέση της σκηνής<br />Οι προβολείς θα πέσουν πάνω του<br />Κι εκείνος θα αναφωνήσει<br />«Showtime!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-5619018431331844150?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-27810673014643203062008-04-09T12:11:00.001+03:002008-04-09T12:13:34.988+03:00Το μόνο σίγουρο τελικά είναι ότι αυτός την έχει στήσει στη γωνία.<br />Τελικά και εξ αρχής.<br />Δεν χαμπαριάζει από ποίηση ούτε από διακριτικότητα.<br />Δεν έχει κρίση, δεν κάνει επιλογές.<br />Δεν ξέρει τι θα πει κατάλληλη στιγμή.<br />Δεν ρωτά, δεν απαντά.<br />Νομίζεις ότι σε παρατηρεί σαν κάμερα<br />Σαν ψυχρός εκτελεστής<br />Σαν άγριος κυνηγός<br />Με την άκρη του γυάλινου ματιού του<br />Σαν νεκρό ψάρι<br />Ότι κάτι περιμένει<br />Εσένα, τον διπλανό σου<br />Ότι μελετά κάθε λαθεμένη κίνηση<br />Για την ακρίβεια,<br />Όλα αυτά τα έχει χεσμένα<br />Παραμύθια της αδύναμης κράσης μας.<br />Αυτός είναι τυφλός<br />Σαν τον έρωτα<br />Ψυχικά ανάπηρος<br />Παραπληγικός<br />Το ξυλοπόδαρό του έχει τον ήχο του δείκτη του ρολογιού<br />Βέβαια αυτός ούτε καν ξέρει να μετράει<br />Δεν μπορείς να τον αποκαλέσεις ούτε καν θλιβερό λογιστάκο<br />«δεν παίρνει λογαριασμό δεν δίνει λογαριασμό»<br />βρίσκεται ανελλιπώς και απροκάλυπτα παρών<br />Τόσο που τον ξεχνάς<br />Αυτός πάλι δεν έχει μνήμη<br />Δεν έχει λήθη<br />Ροκανίζει οστά<br />Λίπασμα και πετρώματα<br />Ροκανίζει συνειδήσεις<br />Σωθικά<br />τη ζωή την ενοχλητικά και αδιάκοπα παρούσα<br />είναι κι αυτή φτιαγμένη απ’ την ίδια στόφα<br />την μόνη αθάνατη<br />κι όλοι εμείς<br />τζογαδόροι<br />άλλοτε σε πολυτελή καζίνο<br />άλλοτε σε χαμαιτυπεία<br />να ποντάρουμε για τον επόμενο γύρο<br />μέχρι να μείνουμε ταπί<br />ταπί και ψύχραιμοι στην κυριολεξία<br />πτώματα προς βορά σκωλήκων και λοιπών βακτηριδίων<br />ο θάνατός μας η ζωή τους<br />έτσι απλά<br />έτσι σκληρά<br />έτσι αμετάκλητα<br />έτσι απόλυτα<br />δεν υπάρχει χώρος για κανένα παραμύθι.<br />Αυτός κι Αυτή είναι θέμα πιθανοτήτων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-2781067301464320306?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-34115547167130176512008-03-30T14:37:00.002+03:002008-03-30T15:01:19.564+03:00Ξύπνησε άνευ καλημέρας<br />Πάτησε το on και πήγε να φτιάξει τον καφέ του<br />Τον καλημέρισε μια ηλεκτρονική μελωδία από πέντε νότες<br />Η οθόνη άστραψε στον ήλιο<br />Έκλεισε το ρολό για να μην θολώνει<br />Είχε αλλάξει η ώρα στο tool bar, Άνοιξη<br />Διαδίκτυο, ειδήσεις, gmail, forum, blogόσφαιρα, polanoid, σκάκι και facebook<br />Του έστειλαν καλημέρες σε ηλεκτρονική μορφή<br />Άλλες σε greeklish,<br />άλλες με κεφαλαία,<br />άλλες με πεζά,<br />άλλες ανορθόγραφες,<br />άλλες συγκοπτόμενες,<br />άλλες με πολλά θαυμαστικά,<br />άλλες με φατσούλες από σημεία στίξης<br />Όλες ομοιόμορφα arial<br />Ένα ζώο γουργούρισε στα πόδια του<br />Του έβαλε friskies σε ένα μπολ<br />Να τον αφήσει ήσυχο<br />-«το pc μου είναι παράθυρο στον κόσμο»<br />-«δεν έχει όμως πρόσωπο<br />Σε οβάλ περίγραμμα<br />Φλέβες να πετάνε στο λαιμό<br />Ρυτίδες από τη σύσπαση στο μέτωπο<br />Πόδι της χήνας στα μάτια<br />Μορφασμούς δυσαρέσκειας<br />Νευρικά τικ<br />Κίτρινα δόντια από τη νικοτίνη<br />Δυσώδη ανάσα από τις νυχτερινές καταχρήσεις<br />Ανακατεμένα μαλλιά<br />Ελιές και στίγματα<br />Τσίμπλες στα μάτια<br />Χροιά φωνής<br />Τσιγαρόβηχα…<br />Δεν μυρίζει, δεν αγγίζει, δεν κοιτά.<br />Δεν έχει μάτια<br />αίμα<br />ή σωματικό πόνο».<br /><br />Άφησε τον υπολογιστή για λίγο<br />-Δεν άντεχε πολύ τη γκρίνια-<br />Κατέβαζε άλλωστε και κάποια mp3…<br />Πάτησε το τηλεκοντρόλ<br />Η συσκευή ανταποκρίθηκε αγόγγυστα<br />Όπως πάντα<br />Βολικότερη από τον άνθρωπο<br />δίχως ανάγκη επανατροφοδότησης.<br />Zapping και χασμουρητό<br />Διαφημίσεις και άγνωστες στάρλετ<br />Πολιτικοί και δημοσιογράφοι<br />Γραφήματα των γκάλοπ<br />Λαϊκή αγανάκτηση<br />Σποτ με τα προσεχώς<br />Σήριαλ<br />Ατελείωτα σήριαλ σε εκατομμύρια καρέ…<br /><br />Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στο ψυγείο<br />Ζαμπόν με τυρί και μπίρα<br />«Η καθιστική ζωή ευνοεί την κατανάλωση λιπαρών και αλκόολ<br />Γιατί το σώμα δεν έχει άλλη ευχαρίστηση»<br />γράφει το popular science.<br /><br />Η γάτα δεν παρατηρεί καμία κινητικότητα<br />Κοιμάται και πλήττει<br />Πλήττει και κοιμάται<br />Τέλος, βγαίνει στη βεράντα να στήσει καρτέρι στα πουλιά<br /><br />Άρχισε να νυχτώνει<br />Ακούγεται μια μελωδία από τον υπολογιστή<br />Του ήρθε μια αναλαμπή<br />Να την έπαιζε στο πιάνο<br />Μα το άφησε στο πατρικό του<br />Χώρο έχει μα που να το μεταφέρει<br />Η νοσταλγία είναι βαριά…<br />Κάποια στιγμή σαν να μελαγχόλησε<br />Σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στη μπαλκονόπορτα<br />Τράβηξε μια φωτογραφία<br />τούτο το δειλινό έκανε ψύχρα<br />Μπήκε μέσα κι έκλεισε το τζάμι.<br /><br />Πήρε το μάτι του την αντανάκλασή του στο γυαλί<br />Μα ούτε και τότε σάστισε<br />Το κεφάλι του, το πρόσωπό του<br />Είχαν το ίδιο σχήμα με το παράθυρο<br />Ορθογώνιο.<br />Άγγιξε για λίγο τα τετράγωνα μάγουλα<br />Κοίταξε κατάματα τα ορθογώνια μάτια του<br />Συγύρισε την τετράγωνη κόμμωση<br />Έσκασε ένα χαμόγελο για τα τετράγωνα ρουθούνια του<br />Του φάνηκαν αστεία<br />Η γάτα γρατζούνισε το τζάμι να μπει μέσα<br />Της άφησε ένα άνοιγμα<br />Αν κι ήταν σίγουρος ότι θα ήθελε να παίξουν<br />Πήρε τα τσιγάρα του από το τραπεζάκι του σαλονιού<br />Και κατευθύνθηκε στο pc του<br />Να ενημερωθεί για τα αθλητικά…<br /><br />«Μη μου τα ορθογώνια τάραττε»…<br /><br />Τρόμαξα με ένα τρόμο ολοστρόγγυλο.<br />Έτρεξα στον οβάλ καθρέφτη.<br />Το πρόσωπό μου είχε κιόλας αρχίσει να χάνει το περίγραμμα<br />Τετραγωνοποίηση του κύκλου!<br />Έκλεισα το laptop<br />Την τηλεόραση<br />το ραδιόφωνο<br />Επιχείρηση στρογγυλοποίησης<br />Να ξορκίσω το κακό<br />Όχι δεν είμαι λογίστρια<br />Απλά πανικόβλητη<br />Έφτιαξα μπαλάκι στη γάτα μου να παίξουμε<br />Αγόρασα ημικύκλιους καναπέδες<br />Πήρα την κιθάρα μου αγκαλιά<br />Άναψα ένα κυλινδρικό τσιγάρο<br />Καθάρισα ένα μήλο<br />Φούσκωσα ένα μπαλόνι<br />Πήγα στις εκθέσεις του Μποτέρο<br />Έστρωσα το οβάλ τραπέζι<br />Κάλεσα φίλους με στρογγυλά πρόσωπα<br />Άγγιζα σαν χαζή<br />Τους καμπυλόγραμμους ώμους τους<br />Κοίταζα κατάματα<br />Τα αμυγδαλωτά τους μάτια<br />Παρατηρούσα τις φλέβες να διαγράφονται στο λαιμό τους<br />Τόνισα όπως όπως τις καμπύλες μου<br />Ήπια κρασί από στρογγυλές ρώγες μοσχάτου<br />Πρόφερα όλα τα φωνήεντα,<br />Με έμφαση στο ω<br />Στα μάτια σχηματίστηκαν δάκρυα<br />Πήρα μια ομπρέλα<br />Και βγήκα στη βροχή<br />Να εμπεδώσω το σχήμα της σταγόνας<br />Να μυρίσω το χώμα…<br />Να αφουγκραστώ τα καμπυλόγραμμα ερωτηματικά..<br />Η γη είναι άραγε ακόμη στρογγυλή;<br />Η ζωή διαγράφει ακόμη κύκλο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3411554716713017651?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-19987888286380920562008-03-27T16:49:00.000+02:002008-03-27T16:50:36.709+02:00I wonder, where are my dreams hiding?<br />I miss their precious comate as I wash my face in the morning<br />Their reflection on the mirror<br />Their cloud I step on barefoot jumping out of bed<br />The colors and the signs<br />No, I am not complaining<br />I was left my cat’s charm<br />Her flossy cuddling<br />cat is ignorant of poetry, though<br />like all poems <br />I behold the shapes in my coffee-froth<br />Composing omens<br />First, dreams have gone<br />Then what?<br />on the steaming cup<br />Dance my tiny wishes<br />I wish I had cat’s seven souls<br />Octopus’ three hearts<br />Horowitz’s ten fingers<br />However,<br />wishes are not dreams anyhow<br />and words are not a poem.<br />Finally, my keyboard found the key<br />Refusing to write in Greek<br />balking my last resort<br />I feel the panic of embargo<br />I am Cuba of writers<br />Hemingway’s coffee break<br />At last,<br />my coffee’s fume is sketching me a query<br />screaming desperately like a torch singer<br />bounding me like an innocent child<br />“no native language, no memory of dreams<br />Will you carry on writing by all means?”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-1998788828638092056?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-35418209295973363752008-03-23T23:55:00.000+02:002008-03-24T00:00:27.173+02:00Η μοναξιά μερικές φορές<br />Κρύβει κάτι το θεσπέσιο<br />Η δόνηση του πλυντηρίου<br />Το νιαούρισμα της γάτας<br />Ο ήχος από το πληκτρολόγιο<br />Το σούρσιμο του φεγγαριού στην ουράνια καμπύλη<br />Βγαίνω πότε πότε στην βεράντα<br />Παρατηρώ το κυριακάτικο ηλεκτρικό φως στις μπαλκονόπορτες<br />Μετρώ μελαγχολίες<br />Εν όψει της πρωινής εκτέλεσης των 7.00<br />Η ψύχρα του Μάρτη<br />Η λάμπα του δρόμου που φωτίζει τον απέναντι κήπο<br />Σε κάνει κάτι να περιμένεις<br />Στη σκηνή κάτω απ’ τον προβολέα<br />Ένας αόρατος θίασος θα περάσει όπου να’ ναι<br />Σήμερα αύριο χθες<br />Δεν έχει σημασία<br />Τα φώτα σβήνουν ένα ένα<br />Σε πλημμυρίζει μια ευγνωμοσύνη για αυτή τη λάμπα που μένει αναμμένη<br />Κάθε νύχτα ως το ξημέρωμα<br />Αυτοκίνητα παρκαρισμένα<br />Κουρασμένα από την κυριακάτικη εκδρομή<br />Ή άπραγα λόγω του κουρασμένου οδηγού τους<br />Μου είπες έλα να πάμε μια βόλτα μέχρι τη θάλασσα<br />Για όμορφη μουσική<br />Ένα καλό κρασί<br />Για μια περιήγηση στα αστέρια<br />Η θάλασσα κι η νύχτα μαζί<br />Αυξάνουν την επικινδυνότητα<br />Να βγεις για ένα πακέτο τσιγάρα<br />Και να μην γυρίσεις ποτέ<br />Κι εμένα που μάτωσαν τα μάτια μου απ’ τα παιχνίδια<br />Και τα χρώματα<br />Απ΄τις αιχμές και τα δόρατα<br />Θέλω που και που να γυρίζω<br />Σε αυτή τη βεράντα<br />Σ’ αυτό τον δρόμο<br />Που με οδήγησε για πρώτη φορά στην αρένα<br />Των υπέργειων επίγειων και υπόγειων αναμετρήσεων.<br /><br />Θα πάμε μια νύχτα στη θάλασσα<br />Το υπόσχομαι<br />Όταν η επιστροφή μου θα είναι πια περιττή<br /><br />Μέχρι τότε έλα να σου πετάξω ένα γιασεμί απ’ τη γλάστρα<br />Όπως πετάω κέρματα στον πλανόδιο ακορντεονίστα<br />Που μου τραγουδά το «σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία»<br />Χωρίς να έχει κρυφοκοιτάξει ποτέ την ασχήμια μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3541820929597336375?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-3618902877675385952008-03-23T20:01:00.001+02:002008-03-23T20:04:04.749+02:00Καιρός να αποφορτίσουμε τις σημαίες από τα σημαινόμενα<br />Από όσα κονσερβοκούτια σέρνουν από πίσω τους σε ένα δίχτυ<br />Ιδέες, μεγαλοστομίες, αίματα, εθνικιστικά κρεσέντο, τερατουργήματα στον βωμό της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, τη Μπουμπουλίνα στητή στο άλμπουρο,<br />Αγγαρείες γερμανικής σκοπιάς, προσευχή και πρόβες για την παρέλαση,<br />Βαριά κοντάρια σε παιδικά κοριτσίστικα χέρια,<br />Τον Παπαφλέσσα, την άλωση της Τριπολιτσάς, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό,<br />τη φυλακή του Κολοκοτρώνη,<br />τον μπακαλιάρο σκορδαλιά<br />τη γιορτή του θείου Βαγγέλη<br />όσα πονούν, αηδιάζουν κι όσα ακόμη συγκινούν.<br /><br />Ας απολαύσουμε απλά το σημαίνον μιας γαλανόλευκης<br />Σε φα μείζονα<br />Ανεπηρέαστοι από τον εθνικό μας ύμνο<br />Όμορφα χρώματα<br />Μακρύ φίνο ύφασμα<br />Που θροΐζει στο βοριαδάκι<br />Λίκνισμα αέρινου χαιρετισμού<br />Αποχαιρετισμού στα όπλα πιο συγκεκριμένα<br />Και ξεκάθαρου φιλειρηνικού νεύματος<br />Μικροί παίζαμε τον πόλεμο στις γειτονιές<br />Υπό αυτή την έννοια μέχρι κι εγώ υπηρέτησα ως λοχίας<br />Γόνατα μαβιά από τις άτσαλες πτώσεις<br />Αγκώνες με μπαλώματα ξεραμένου αίματος<br />Κανένα καρούμπαλο με συνοδεία πάγου<br />Χώμα και λάσπη στα ρούχα<br />Νυχτερινές διηγήσεις ανδραγαθημάτων<br />Ψιθυριστά στον φανταστικό μας φίλο<br />Έκκριση αδρεναλίνης να μην μπορείς να κοιμηθείς<br />Όνειρα με πλοία και με άλογα<br />«όλοι σε φωνάζαμ’ αρχηγό»<br />Εποχές ένδοξα αθώες…<br /><br />Γι’ αυτό σου λέω οι σημαίες<br />(Όλες οι αφηρημένες έννοιες είναι γένους θηλυκού)<br />Σαν λυγερόκορμες γυναίκες που στροβιλίζονται με χάρη<br />Σε κατάμεστες σάλες<br />Υψωμένες στα βάθρα τους<br />Από γενναίους πολεμιστές<br />Και δειλούς καλλιτέχνες<br />Μου δίδαξαν τον πόλεμο από το νηπιαγωγείο<br />Και τα παιδιά μαθαίνουν τόσο εύκολα…<br /><br />Έτσι όμως όπως θροΐζουν στα διπλανά μπαλκόνια<br />Είναι σα να κουνούν μπροστά στα μάτια μου το χέρι τους<br />Σε υπενθύμιση μιας μικρούλας παλιάς μας εκκρεμότητας<br />Ρωτώντας αδιάκοπα και νανουριστικά:<br />«Πότε θα μάθεις την τέχνη της ειρήνης»;<br /><br />«Πότε θα μάθεις την τέχνη της ειρήνης»;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-361890287767538595?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-79403611685050096502008-03-23T17:17:00.001+02:002008-03-23T17:21:03.199+02:00Από πού να πηγάζει αυτή η ρετρό διάθεση;<br />Όσο να πεις η νοσταλγία παρέχει μια ασφάλεια<br />Προτιμότερη από την κινούμενη άμμο του παρόντος<br />Παίρνω τη γομολάστιχα να σβήσω<br />Οποιοδήποτε πνιγηρό περίγραμμα<br />Θα είχε ενδιαφέρον να ζήσω μια μέρα<br />Με πάσα απουσίας μνήμης<br />Σαν χρυσόψαρο<br />Ως άλλη tabula rasa να επιτρέψω όλες τις εγγραφές<br />Με ένα παιδικό ενθουσιασμό<br />Με ανόθευτη μέθη<br />Με τα μάτια του Προυστ<br />Ποιος ξέρει τι δώρα επιφυλάσσει ένα τέτοιο γκράφιτι;<br />Σκοπός σαφέστατα δεν είναι η πληροφορία<br />αλλά η συγκίνηση<br />Το νιώθω κι εγώ<br />η κάθε φράση που γράφεται<br />Πρέπει να ουρλιάζει σαν νεογέννητο<br />Κι όχι να ψελλίζει σαν υπερήλιξ<br />Να εκλιπαρείς τη μούσα σου<br />Για ένα έπος<br />Έχει μια αξιοπρέπεια<br />Αλλά να βηματίζεις πάνω κάτω<br />Για μια τόση δα ενδιαφέρουσα φρασούλα<br />Τι ξεπεσμός!<br />Το ξέρεις ότι δεν θα φερόσουν ποτέ έτσι σε έναν εραστή<br />Προσευχές. παρακλήσεις, τακτικές «Θυσίας» του Ταρκόφσκι<br />Απονέκρωση κατά την αναμονή<br />Δεν θα ήταν αποτελεσματικό<br />-αδίστακτη λέξη!-<br />Φόρεσε λοιπόν τα καλά σου,<br />Βάλε μουσική στη διαπασών<br />Move your ass<br />Λούσου με το πιο ακριβό άρωμα<br />ξεφορτώσου επιτέλους τις σκουπιδοσακούλες<br />κατάπιε γρήγορα κανένα placebo<br />τύπου<br />it’s the first day of the rest of your life<br />κλείσε το κινητό<br />και προπάντων<br />δείξε ότι την αγνοείς όταν θα κάνει την εμφάνισή της.<br /><br />Αλάνθαστη τακτική για ατίθασες γκόμενες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-7940361168505009650?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-2265510252956182602008-03-23T13:52:00.000+02:002008-03-23T13:56:24.020+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_3oPnviRJmvY/R-ZFCoMbtmI/AAAAAAAAABM/AUSX3wouP2Y/s1600-h/bcLossT.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180904332787955298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_3oPnviRJmvY/R-ZFCoMbtmI/AAAAAAAAABM/AUSX3wouP2Y/s320/bcLossT.jpg" border="0" /></a><br />Μεσημέρι Κυριακής σε απόχρωση σέπια<br />Ένα κίτρινο αρρωστιάρικο τούλι σκεπάζει απαλά την πόλη<br />Σαν χρυσόσκονη<br />Το απέναντι υπερήλικο ζευγάρι<br />διαισθάνεται βιβλική καταστροφή<br />Προβάλλει εναλλάξ ο άνδρας και η γυναίκα<br />Στο παράθυρο σε στάση ελαφρώς πλάγια καθιστή<br />Μυρίζουν σαν αιλουροειδή τον αέρα<br />Οσμίζονται τον μαύρο τοξότη να πλησιάζει<br />Μέρα με τη μέρα<br />Ποιον θα στοχεύσει πρώτο<br />Κι εκείνος δεν ξέρει<br />Α μπε μπα μπλομ<br />Του κείθε μπλομ<br />Στην πίσω αυλή οι λεμονιές<br />Έχασαν την αίγλη τους<br />Ωχριούν μέσα σ’ αυτό το κίτρινο φως<br />Από άμυνα παύουν και να μυρίζουν<br />Μέχρι κι ο οξύς πόνος δεν διαρκεί πολύ<br />Γιατί να κρατήσει αυτό το άρρωστο φως;<br />Δεν είναι ότι αυτοί οι υπερήλικες<br />Θα μου λείψουν<br />Είναι που η αγωνία τους για το αναπότρεπτο<br />Αλλάζει κρυφά θέση στις προτεραιότητες<br />Δημιουργεί ανατροπές<br />Κεντά παραστάσεις στον καμβά της σπλήνας μου<br />Το παίρνω απόφαση να φυσήξω τη χρυσόσκονη<br />Πάνω απ’ την πόλη<br />Τότε ερεθίζει τα ρουθούνια μου<br />Το ψητό της Κυριακής<br />Τα αυτιά μου<br />Τα παιδικά χάχανα<br />Τα γρυλίσματα των σκύλων<br />Το κελάηδημα των πουλιών<br />Το τέντωμα της αζαλέας που μεγαλώνει<br />Είναι αναμφισβήτητο ότι πάντα κάτι μένει<br />Κι ότι η αθανασία διοργανώνει νυχτερινά πάρτι<br />Με επικίνδυνες καταχρήσεις<br />Μάρτυράς μου η ωραία κοιμωμένη<br />Που χτενίζει τα μαλλιά της κόμπο κόμπο<br />Με φορά προς τη μάνα γη<br />Παιχνιδίζοντας ανέμελα με το σκύλο της<br />Όπως ο φωτογράφος με τη γυναίκα<br />Που του διδάσκει στιγμιότυπο το στιγμιότυπο<br />Πώς να αψηφά τον τελικό του προορισμό.<br /><br />Φωτογραφία από το εξώφυλλο του άλμπουμ «loss» του Steven Wilson (Bass Communion.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-226551025295618260?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-69881427102148814672008-03-22T18:33:00.000+02:002008-03-22T18:34:04.945+02:00Το απόγευμα έχει μια βροχερή διάθεση<br />Αυτό είναι φανερό κι όχι μόνο απ’ τον καιρό<br />Εντάξει, να βγεις να ρουφήξεις τη ζωή του παλμού του Σαββάτου<br />Δεν λέει όμως να φοβάσαι να πιτσιλιστείς<br />Ο γρανίτης δεν διαβρώνεται έτσι εύκολα<br />Εκτός κι αν ακόμη φοράς χάρτινα καπέλα<br />Θα ρίξω ας πούμε ένα μπουφάν πάνω μου<br />Κλειδιά τσιγάρα λεφτά<br />Ένα ταξί με πελάτη<br />Ολιγόλεπτη αναμονή φίλου-ης σε μέρος κεντρικό<br />Ασφυκτικό αίσθημα εισόδου σε μικροσκοπικό οικείο μπαρ<br />Μουσική υπόκρουση που είναι περισσότερο υπόκρουση παρά μουσική<br />Βαρυθυμία στα πρώτα τρία ποτά<br />Λογοδιάρροια και πονεμένα γόνατα απ’ την ορθοστασία στα επόμενα<br />Ανά μισάωρο μια αύρα ερωτική ψηλού γεροδεμένου που κατευθύνεται προς την τουαλέτα σκουντώντας ανυποψίαστους θαμώνες και υποψιασμένες θαμώνισσες<br />Ψόφιες συζητήσεις με αίτιο και αιτιατό<br />Τι εννοείς τι εννοώ<br />(αυτό λέγεται σοβαρή επικοινωνία)<br />Γκριμάτσα ξινίλας στο πρόσωπο<br />Και σκυταλοδρομία αστείων χαζών προς εκτόνωση<br />Καθόλου χορός, καθόλου τραγούδι.<br />Σιωπηλά στιγμιότυπα με συννεφάκι «τι κάνω εγώ τώρα εδώ;»<br />Μελαγχολία και λίγος πονοκέφαλος<br />Ξαφνικό στήσιμο στη μπάρα<br />Ενστικτωδώς μόλις δεις αρρενωπό, μπλαζέ να σε κοιτάζει αλλήθωρα απ’ τα ποτά<br />Προσπάθεια ύστατη να ζωντανέψεις<br />Πας να ζητήσεις νερό ή άλλο ηδύποτο από τον μπάρμπαν για να απλώσεις το σχεδόν άοσμο εσάνς σου στο χώρο<br />Κρυφακούς τη στιχομυθία του ψηλού αρρενωπού που σε κάρφωνε<br />-από μυωπία ή μέθης ένεκεν-<br />Καλά να πάθεις για να έχεις ευαίσθητη ακοή παλιοωτακουστή!<br />Και προσγειώνεσαι ανώμαλα σε κρεβάτι φακίρη ή σε μια ντουζίνα αχινούς<br />Μνημονεύεις την ερμηνεία του Νταλάρα στο «Πώς τα ‘χεις έτσι μοιρασμέ-»<br />Πας να σώσεις την κατάσταση ζητώντας ένα άσμα δυνατό από τον dj<br />Που χατιρικά το παίζει<br />Παθαίνεις με ευγνωμοσύνη καμιά εκατοστή αστραπιαίους οργασμούς<br />Χωρίς να αποφύγεις να αναρωτιέσαι «γιατί πας σε μπαρ με αδιάφορη μουσική»;<br />Για να ξαναπέσεις στο κρεβάτι με τα καρφιά και τους αχινούς<br />Και να καταφεύγεις στην κολλητή σου να σου βγάλει τ’ αγκάθια απ’ τον κώλο<br />Όταν η αλλαγή στέφεται με παταγώδη αποτυχία<br />Έχει έρθει η ώρα να αναλωθείς στη συζήτηση περί λογαριασμού <br />Πόσα ποτά πήρες εσύ; Κτλ<br />Και να αποζημιωθείς με το σκυλάδικο που ακούει κατά πάσα πιθανότητα ο ταρίφας που σε γυρίζει σπίτι<br />Ομολογουμένως η Αγκάθα Κρίστι φαντάζει σαν το πλέον θεσπέσιο που μπορείς να επιδοθείς πριν σε αγκαλιάσει ο Μορφέας<br />Αν δεν δεις βέβαια ότι τελειώνει το βιβλίο για να σε πιάσει το στομάχι απ’ τον πανικό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-6988142710214881467?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-15016865458529125992008-03-22T17:55:00.000+02:002008-03-22T17:56:30.107+02:00Κι εγώ καλά καλά ακόμη δεν ξέρω τι περιμένω από ένα ανοιξιάτικο σαββατόβραδο<br />Τι εννοώ όταν προτείνω σε φίλους να κάνουμε κάτι μαγικό<br />Κάτι διαφορετικό…<br /><br />Βέβαια, αν με αφήσεις θα φανταστώ χρώματα<br />Κόσμο, όχι πολύ, να περπατάει σε πλατείες<br />Προς αναζήτηση μιας ταχυδακτυλουργικής εμφάνισης του Κούνελου της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων<br />Μυρωδιές από νωπό γρασίδι, ποτισμένο χώμα, χλωροφύλλης, γιασεμιού και άλλου νυχτολούλουδου,<br />Πότε πότε και αφρόλουτρου, κολώνιας, γυναικείας πούδρας (αυτή τη μυρωδιά έχουν διαχρονικά όλα τα θέατρα)<br />Λακ, ζελέ, αφρού και άλλων καλλωπιστικών ειδών που ξορκίζουν το γήρας<br />Και προσελκύουν –φευ- συχνά όχι τα αντικείμενα του πόθου<br />Θα ήθελα να είμαι καλοντυμένη και καλοχτενισμένη<br />«εκεί μετράω εγώ την περηφάνια φαρμάκι όταν στάζει η οροφή»<br />Με μια έκπτωση προφανούς άνεσης<br />Να διασχίσεις με τα πόδια αν ξεχαστείς όλη την απόσταση θησείο-τζιτζιφιές-φάληρο<br />Μουσική αυτοσχέδια<br />Α καπέλα εκτέλεση μετά μέθης παλιών λαϊκών ασμάτων<br />Με κράτημα χεριών από τον ώμο κολλητών<br />Με σπασμένη φωνή από τη συγκίνηση<br />Με δάκρυα που αυλακώνουν τα μάγουλα<br />Και πασαλείβουν τις οιεσδήποτες εξωραϊστικές απόπειρες<br />Στα μέσα της διαδρομής εξομολογητική διάθεση μυστικών που δεν θα θυμάσαι την επομένη<br />Χορευτικά ινσταντανέ με μικρά μπουκάλια κονιάκ και ανοιξιάτικες ψιχάλες<br />Και προπαντός ανάγλυφη όραση<br />Μαγική<br />Διαυγή<br />Υπερευαίσθητη στα αόρατα<br />Συγκαταβατική με τα ορατά<br />Προς το τέλος της διαδρομής<br />Λίγη αλμύρα<br />Οπίσθια σε νωπή άμμο<br />Τσιγάρα<br />Γκόρντον σπέις και παγωτά<br />Στα τσακίρ κέφια τσίτσιδη κολύμβηση<br />Αγωνιώδη προσδοκία τυχαίας συνάντησης<br />-τα τυχαία έχουν διαχρονική αξία-<br />Του αντικειμένου του πόθου <br />Με προσμονή να σε κοιτάξει κατάματα <br />όπως Εκείνος Τότε <br />απογοήτευση τύπου λιωμένης μαργαρίνης σε αντικολλητικό σκεύος<br />και απαλή επάλειψη στη φέτα ψωμιού του κολλητού<br />αμπελοφιλοσοφία, ασυνάρτητα λόγια αυτόματης προφοράς<br />σουρρεάλ –λέω ό,τι θέλω και ακούς ό,τι θέλεις-<br />μικρά ποιητικά διαμαντάκια<br />κρεσέντο θαυμασμού για μεγάλους καλλιτέχνες<br />κλάματα και γέλια ηχηρά χορτασμένα ζωής<br /><br />Τελικά μάλλον ξέρω τι εννοώ<br />Όπως ξέρω ότι η σύμπτυξή μιας ζωής σε ένα ανοιξιάτικο σαββατόβραδο<br />Θα χωρούσε μόνο σε μια χολιγουντιανή δίωρη νεανική ταινία.<br /><br />Μήπως να πάω σινεμά;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-1501686545852912599?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-20134378115978941262008-03-19T21:47:00.000+02:002008-03-19T21:48:40.633+02:00Πάλι η Άνοιξη;<br />Να της ανοίξω;<br />Εδώ καλά καλά δεν θέλω να βγω να απλώσω τα ρούχα.<br />Να κρυφτώ γρήγορα…<br />Πού;<br />Στην ντουλάπα με τις παλιές εσάρπες;<br />Στο πατάρι με τα δερματόδετα βιβλία της μαμάς;<br />Στο ράφι πίσω από τη μαρμελάδα πορτοκάλι;<br />Μήπως στον φούρνο σαν την Σύλβια Πλαθ;<br />Κι αυτή η βεράντα…<br />Τόσο χαμηλή…<br />Ένα σχεδόν με τον δρόμο<br />Σου έρχεται να τη δρασκελίσεις και να βρεθείς μπλεγμένος σε μια περιπέτεια<br />Σαν τον Κάπταιν Χουκ,<br />Σαν τον Άρθουρ Μίλλερ,<br />Σαν τον Φερδινάντο Πεσσόα.<br />Γιατί κακά τα ψέματα<br />Κάθε άνθρωπος είναι μια περιπέτεια<br />Κάθε άνθρωπος έχει περίπου<br />Για την κατάντια του κάποια αίτια…<br /><br />Επιτέλους αυτή η επιμονή της…<br />Ας δείξω ότι δεν τη φοβάμαι να φύγει…<br />Ας δείξω ότι δεν φεύγω να φοβηθεί…<br />Με μένα τον χειμώνα να της κάνω αντιπολίτευση<br />Τι μέλλον να ’χει κι αυτή;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-2013437811597894126?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-42418767606314216682008-03-19T02:56:00.000+02:002008-03-19T02:57:47.221+02:00Μπορεί ο Χορν να υποδυθεί καλά τον γέρο;<br />Μπορεί μια μπασαβιόλα να γίνει σωτήρια λέμβος;<br />Μπορείς να ψαλιδίσεις στον ξύπνιο σου την μακριά κώμη του ονείρου σου;<br />Μπορεί μια δαγκωνιά της νιότης να αποβεί μοιραία για ένα βρικόλακα; <br />Μπορεί ένα σταυρόλεξο να αντικαταστήσει το μέτρημα μέχρι το δέκα όταν θυμώνεις;<br />Μπορεί η ζωή να μην είναι θέμα πιθανοτήτων;<br />Μπορεί η πίστη να είναι απλά θέμα επιλογής;<br />Μπορεί ο εφιάλτης του Δαρβίνου να είναι το όνειρο του μέλλοντος;<br />Μπορείς να νοσταλγήσεις τον αλλοτινό σου πανικό;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-4241876760631421668?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-35439705109348874672008-03-19T02:53:00.000+02:002008-03-19T02:54:10.909+02:00Δεν είναι παράξενο ένα ανοιξιάτικο βράδυ με οσμής υγρασίας και φωτοσύνθεσης<br />Να αναγνωρίσεις θαρραλέα τις απώλειες <br />Να αναπολήσεις δυο ελαφίσια μάτια ή και τον θηρευτή εαυτό σου<br />η τηλεοπτική οθόνη να θυμίσει εξωγήινο έντομο αντί παυσίπονο<br />Η ανάγνωση αράδων περί ευρωπαϊκής οικονομικής συγχώνευσης κωπηλασία αιχμαλώτου σε τριήρη<br />(Κάποιος κλείνει λίγο την κουρτίνα)<br />Δεν είναι παράξενο<br />Το ξινό κρασί να γίνεται γλυκόπιοτο<br />η ανεργία να μοιάζει ασήμαντη<br />η μελιστάλαχτη μουσική να σε ευχαριστεί σαν τις 4 εποχές του Βιβάλντι<br />να εκτιμάς την κάθε ρουφηξιά του τσιγάρου σου<br />να γίνεσαι ευγνώμων για μια ευγενική χειρονομία που κοστίζει<br />(παρακαλώ μην κλείνετε άλλο την κουρτίνα)<br />να φανταστείς ότι δυο αγαπημένα σου πρόσωπα σμίγουν ξανά σαν ζευγάρι<br />όπως άλλοτε παιδί φαντασίωνες ότι οι γονείς σου αγαπιούνται ό,τι κι αν γίνει<br />να σε κάνει αισιόδοξο που άνθρωποι μεθούν σε ένα συνοικιακό στενόχωρο μπαρ<br />σκαρώνοντας ανέφικτα όνειρα<br />(εντάξει αφήστε τη μόνο λίγο ανοιχτή να φαίνεται το φεγγάρι)<br />δεν είναι παράξενο<br />να θέλεις να γράψεις κάτι αυθόρμητο σαν παιχνίδι<br />να σου θυμώνουν οι λέξεις που τις παράτησες κι εσύ να γελάς<br />(μια χαραμάδα έστω μόνο να μπαίνει λίγος αέρας)<br />να εξοικειώνεται η μελαγχολία με την ανεμελιά<br />η έσω γριά με το μέσα σου παιδί<br />ο κόσμος άλλωστε μπορεί να γίνει ωραίος αφού μπορείς έτσι να τον φαντάζεσαι<br />(κλείστε τη λοιπόν να τελειώνουμε)<br /><br />αυτό ήταν….<br />Σιωπή…<br /><br />Δεν είναι παράξενο <br />που θέλεις να πέσεις πάλι να κοιμηθείς<br />Που βηματίζεις μεταξύ νεροχύτη και καναπέ ανόρεκτα<br />Που ξεφυλλίζεις ξανά τη χιλιοδιαβασμένη φυλλάδα αγγελιών<br />Που λες να δεις πάλι κανένα ντοκιμαντέρ με άγρια φύση<br />Που φλερτάρεις με τη γάτα σου όπως με τ’ αγχολυτικά<br />Που θλίβεσαι με τους χαροκόπους<br />Που ενοχλείσαι εξίσου από τις γλυκανάλατες μελωδίες, τις αδιάφορες όσο και από τις συγκινητικές<br />Που το δημόσιο σου φαίνεται μια κάποια λύση<br />Που θέλεις να χτυπήσεις δυνατά όλους τους άπλυτους τζεντζερέδες<br />Να ξυπνήσει ο κόσμος<br />Να γίνει επανάσταση <br />Να ανατραπεί η έξω και η μέσα σου κυβέρνηση…<br /><br /><br />Οι αναλαμπές δεν κάνουν τον κόσμο καλύτερο<br />μόνο υποφερτό<br />σαν την ανάσα που παίρνεις με βουλιμία όταν αναδύεσαι από το βυθό<br />όταν δεν είσαι αμφίβιο…<br /><br />Όταν δεν είσαι αμφίβιο,<br />Χρέος σου είναι να γίνεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3543970510934887467?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-39810310680606254212007-11-02T17:16:00.000+02:002007-11-02T17:17:51.952+02:00Νιώθω μια αληθινή λύπη για όλες τις διαψεύσεις και τις πλάνες των ανθρώπων.<br />Για τους μετανάστες που έχουν να δουν τα παιδιά τους πάνω από χρόνο.<br />Για όσους θυσιάστηκαν για μια ιδέα που ξεπουλήθηκε.<br />Για τους Αφρικανούς που τους πλασάρουν placebo έναντι πραγματικών φαρμάκων<br />Για τα σχολεία μας που μοιάζουν με αυτά των γκέτο σε αμερικανικές ταινίες<br />Για τα παιδιά που είναι ορφανά<br />Ή ακόμη χειρότερα, άρρωστα<br />Για τα βασανιστήρια ανθρώπων και ζώων από άρρωστους<br />Για τα καμένα δάση<br />Για τα καμένα μυαλά<br />Για τα κομμένα δάχτυλα ενός οργανοπαίκτη<br />Για τους γέρους που δεν τους νοιάζεται κανείς<br />Για όλους τους μόνους<br />Για όσους ψάχνουν τη λήθη στα βαρβιτουρικά <br />Για τους αναξιοπρεπείς<br />Για όσους δεν μπορούν να ευχαριστηθούν καμία καθημερινή χαρά<br />Για τους έρωτες που προδόθηκαν<br />Για τους έρωτες που δεν άντεξαν<br />Για τον οδοστρωτήρα της καθημερινότητας<br />Για τον αναπόφευκτο θάνατο<br /><br />Νιώθω όμως μια παράξενη λύπη που λίγο μοιάζει με απελευθέρωση από το μίσος και τον θυμό<br />Για όσους δεν αξιώθηκαν κανένα φίλο γιατί δεν τον άξιζαν<br />Κι όπως λέει κι ο Λειβαδίτης <br />«κάνε λοιπόν Κύριε να 'χει κανείς ένα φίλο… <br />Δος του ένα σκυλί ή ένα φανάρι του δρόμου»<br /><br />Μα πιο πολύ λυπάμαι όσους πουλάνε και την ίδια τους τη μάνα<br />Φίλους που τους εμπιστεύτηκαν κι άλλους που τους στήριξαν<br />Ανθρώπους με τους οποίους ήπιαν ένα κρασί <br />με αγνωμοσύνη, ματαιοδοξία, υποκρισία και μισανθρωπία<br />απλά λόγω δυστυχίας.<br /><br />Και από την δυστυχία τους αυτή, <br />Φτάνει ο καιρός που απελευθερώνεσαι απ’ την πλάνη σου που απατήθηκες, <br />την οργή σου για την ασχήμια της <br />και τον ανταρτοπόλεμο που διάλεξες. <br />Όταν σέβεσαι το παρελθόν σου, <br />Κάποτε, έστω και αργά, μαθαίνεις να θάβεις τους ζωντανούς νεκρούς σου,<br />γιατί το μόνο που αρμόζει σε τέτοιους θανάτους είναι το κενό και η σιωπή<br />το μόνο που ταιριάζει στη δυστυχία τους είναι ο πιο βαθύς οίκτος <br />που με το πλήρωμα του χρόνου δεν γεννά παρά ένα ποίημα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3981031068060625421?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-15256261786544225792007-10-17T16:32:00.000+03:002007-10-17T16:33:44.011+03:00Να γράψω, να γράψω, να γράψω. Κάτι που να βγαίνει από την ψυχή, από τα κατάβαθα του είναι μου δυνατό σαν στρόβιλος να παρασύρει τη βρωμιά και να την βγάλει έξω. Αυτό όμως έχω ανάγκη; Δεν λέω, αυτό θα ήταν αληθινό, αυτό θα ήταν δύναμη ικανή να σπάσει το φράγμα του ήχου και να φτάσει κατευθείαν στην καρδιά, να δημιουργήσει έστω μια ανατριχίλα. Γιατί αυτό είναι το νόημα. Όπου αλλού φτάσει είναι περιττό. <br />ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΒΟΘΡΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ βγάζοντας τις λασπωμένες μου αρβύλες από τις βόλτες τον υπόνομο. Θέλω να επινοήσω ένα νέο σύμπαν. Να νιώθω άνετα σαν στο σπίτι μου, όπου η φαντασία θα παίζει τον πρώτο ρόλο. Θέλω να ισοπεδώσω κάθετί που μού θυμίζει όλα τα ήδη γνωστά. Αυτά που βιώνεις ως ήδη γνωστά στα οποία κυριαρχεί η λύπη, η συμπόνια και η μαύρη πελώρια θάλασσα των λυγμών. Θέλω να φτιάξω ένα νέο σύμπαν να μου είναι πειστικό. Κι εκεί, σε αυτό το θέλω, ξεμυτίζουν οι εχθροί μου. Ένας ένας αρχικά αναγνωριστικά. Μετά ολόκληρες ορδές. Επιστρατεύω τα τανκ μου, τους παρανοϊκούς γενναίους της πρώτης γραμμής, επιχειρώ ανταρτοπόλεμο. Κάποτε πετυχαίνει. Για λίγο. Μετά πάλι από την αρχή. Θέλω να γράφω και να νιώθω όμορφα. Θέλω να γράφω και να χαίρομαι, όχι να χαζοχαίρομαι όμως, ούτε να διακωμωδώ, ούτε να λυπάμαι. Δεν θέλω να γράφω και να με διαπερνούν ξυραφιές. Δεν θέλω να γράφω και να κλαίω. Το έχω χεσμένο το αληθινό, το πραγματικό, το βιωματικό, αν δεν με γαληνεύει. Θέλω μια φυγή, ένα διαστημόπλοιο ικανό να με χωρέσει. Να είναι όμως δικό μου. Βαρέθηκα να πίνω τσάι με το Φιοντόρ και να ροκανίζω βουτήματα με τον Μπέκετ. Θέλω να μου φτιάξω ένα σπίτι να πάψω να είμαι φιλοξενούμενη στην φαντασία των άλλων.<br />Κάποτε οι μνήμες πονούν πολύ. Το θρόισμα της εφημερίδας του πατέρα τα μεσημέρια. Ήταν νέος και επέστρεφε από τη δουλειά με ένα πάθος αλλόκοτο και μια παράξενη σκληρότητα από τον μόχθο της μέρας. Η σκηνή από την ταινία Άγγελος με τη μάνα του που τη βίαζε ο πατέρας του και που διέγειρε στη μνήμη του DNA μου ενδεχόμενους βιασμούς της γιαγιάς, της προγιαγιάς μου, και όλων των γυναικών της ιστορίας. Ο εμετός που σου έρχεται όταν παρακολουθείς Μπέργκμαν, ο φακός του παιδικού ματιού στο Φάννυ και Αλέξανδρος, οι δεσποινίδες της Αβινιόν του Πικάσο με τη χαοτική έλλειψη περιγράμματος, η χορευτική χάρη μιας τσιγγάνας και η οσμή του βρεγμένου προαύλιου κάποιου σχολείου που σου θυμίζει τον πρώτο σου έρωτα. <br />Θα μπορούσα να γυρίσω τα άντερά μου ανάποδα και να γράψω αν όχι με ταλέντο, με αλήθεια και απλότητα. Άλλωστε κανείς δεν μου ζητάει να γράψω ούτως ή άλλως.<br />Είμαι απολύτως ελεύθερη. Κακώς κάκιστα. Τα μεταξωτά βρακιά είναι για επιδέξιους κώλους. <br />Δεν πασχίζω βρε αδελφέ να θυμηθώ τίποτα. Τα θυμάμαι όλα συνέχεια. Θέλω να ξεχάσω. Να με χάσω και να με ξαναβρώ σε ένα νέο τόπο. Σέβομαι την κούραση της μνήμης μου και θα την προστατέψω όσο μπορώ από πόνο περιττό. Σέβομαι τα δάκρυα που τιθάσευσα με τόσο κόπο για να μην δημιουργώ πόνο σε άλλους. Θέλω να ξεχάσω. Θέλω η τέχνη μου να μπορεί να με κάνει να ξεχνώ χωρίς να ξεχνιέμαι. Θέλω να ξεχάσω τον παλιό τρόπο θέασης και συναίσθησης και να μάθω να κοιτάζω αλλιώς, να νιώθω αλλιώς, να μυρίζω αλλιώς…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-1525626178654422579?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-3847077379629824172007-09-27T14:07:00.000+03:002007-09-27T14:08:46.402+03:00«Κάνει λίγη ψύχρα;»<br />κάτι σαν μελαγχολία μουδιάζει τα μέλη<br />Γαργαλάει την περιοχή του στήθους, φτάνει στις μασχάλες<br />Μια λύπη μαλακτική <br />Μικρούλα σαν καραμέλα ευκαλύπτου που κυλά αργά στον οισοφάγο <br />«Ένα σκουπιδάκι στα μάτια», είπα<br />άντε να εξηγήσεις την απογοήτευση <br />«Ξεροκατάπιε γρήγορα!<br />Δεν είναι παρά μια καινούργια μέρα!»<br />Κι όμως,<br />Είμαι ένα κίτρινο κυκλικό μπαλάκι<br />Ολόιδιο με χθες <br />Σε πίστα πάκμαν<br />έχω στόμα που ανοιγοκλείνει διαρκώς<br />Συνήθως μάταια<br />Πολύς θόρυβος, άσχημη πόλη<br />Πειραιώς στο ύψος της Ομόνοιας<br />Παιδιά ενός κατώτερου θεού, πιο βρώμικου, πιο φτωχού<br />-«Κατώτερου; Αφού δεν υπάρχει ανώτερος».<br />-«Πού το ξέρεις;»<br />-«Έχω δει πολλά ντοκιμαντέρ για το ανθρώπινο είδος».<br />Πειραιώς στο ύψος της Ομόνοιας. <br />Είδα μια γυναίκα με ένα μωρό, χαλκομανία σε ένα τοίχο ξεφτισμένο<br />Ένα μετανάστη με ένα κλεμμένο ποδήλατο να εισχωρεί στο μπετόν<br />Για μια γάτα κανελί δεν είμαι σίγουρη. <br />Γλίστρησε στον υπόνομο; <br />Αφομοιώθηκε από το τοπίο;<br />Ένα λιπόσαρκο τοξικομανή με διακεκομμένη οδοντοστοιχία, λωρίδα στο οδόστρωμα<br />Ένα ζιγκολό ακέφαλο να κάθεται στην πλατεία και να στηρίζει την αξιοπρέπειά του ανάμεσα στους αγκώνες<br />Συνταξιούχους με τα ψώνια του DIA, <br />«Πόσο ακρίβυνε η ζωή»<br />Ένα παππού να παίζει κλαρίνο και να υμνεί τον Τίρναβο<br />Η γη στο σημείο ασκεί τη μέγιστη βαρυτική της δύναμη<br />Να μην τους απορροφήσει ο εμβρυουλκός του περιβάλλοντος<br />και γίνουν γκράφιτι<br />ή εξαμβλώματα του σύμπαντος.<br />Πέρασε ένα ασθενοφόρο <br />«Η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων», ούρλιαξε.<br />«Η ζωή είναι απίθανη», άκουσα…<br /><br />Ο ήχος της πληκτρολόγησης<br />Λυτρωτικός σαν βροχή<br />«Που ξέπλυνε θαρρείς, τα κρίματα του κόσμου»…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-384707737962982417?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-49268806562867897322007-09-27T12:52:00.001+03:002007-09-27T12:55:20.683+03:00All around me are familiar faces<br />Worn out places, worn out faces<br /><br />Bright and early for their daily races<br />Going nowhere, going nowhere<br /><br />And their tears are filling up their glasses<br />No expression, no expression<br /><br />Hide my head I want to drown my sorrow<br />No tomorrow, no tomorrow<br /><br />And I find it kind of funny<br />I find it kind of sad<br />The dreams in which I'm dying<br />Are the best I've ever had<br />I find it hard to tell you<br />'Cos I find it hard to take<br />When people run in circles<br /><br />It's a very, very<br />Mad World<br /><br />Children waiting for the day they feel good<br />Happy Birthday, Happy Birthday<br /><br />Made to feel the way that every child should<br />Sit and listen, sit and listen<br /><br />Went to school and I was very nervous<br />No one knew me, no one knew me<br /><br />Hello teacher tell me what's my lesson<br />Look right through me, look right through me<br /><br />And I find it kind of funny<br />I find it kind of sad<br />The dreams in which I'm dying<br />Are the best I've ever had<br />I find it hard to tell you<br />'Cos I find it hard to take<br />When people run in circles<br /><br />It's a very, very<br />Mad World<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-4926880656286789732?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-38571578303586825282007-09-05T15:55:00.000+03:002007-09-05T15:56:32.157+03:00Πού να σταθείς ανάμεσα σε τόσες λέξεις. Αλήτισσες, γητεύτρες, σε μαγνητίζουν, κι εσύ που άλλο δεν αναζήτησες περισσότερο από τον αρνητικό σου πόλο, άγεσαι και φέρεσαι. Άλλες πάλι ευτραφείς, πληθωρικές σαν Σιτσιλιάνες μανάδες σε καθίζουν στο σκαμνί και σου εξαπολύουν ένα βορβορώδες κατηγορώ που δεν έσκυψες ποτέ να τις μυρίσεις. Άλλες, σαν χίμαιρες μπαινοβγαίνουν σαν απόμακρη μουσική στο νου σου, παίζουν με τη λήθη και στριμώχνονται σε κάποια γωνιά του ονείρου σου, σε αυτά που γράφεις ολόκληρα ποιήματα, και ξυπνάς περήφανος νομίζοντας ότι θα τα θυμηθείς κιόλας να τα καταγράψεις. Άλλες εφιαλτικές, ούτε τις συλλαβές τους δεν αντέχεις, πόσο μάλλον το νόημά τους, άλλες με μια τάση να συνθλίβουν, μολυβένιες με νύχια κοφτερά και υπόκωφα πένθιμα μουρμουρητά. Άλλες πάλι ευωδιάζουν και γεμίζουν τον τόπο Άνοιξη και πορτοκαλεώνες, γιασεμί και σπιτικό γλυκό, παιδικές πολύτιμες μνήμες, με παιδικά ξεφωνητά στην αυλή της θείας Ελένης. Μερικές σου ξερνούν τον ζόφο τους, σε βουλιάζουν σε γλοιώδη έλη, σου προκαλούν έμετο, κοπετό, αναφυλαξία, γρονθοκοπούν πρόστυχα, επιτάσσοντας την αντίδραση και το έλκος σου για να ζήσουν σαν παράσιτα, τρέφονται από τη μέλαινα χολή σου. Άλλες πάλι ζέχνουν κουφάρια πλοίων, οστά νεκρών και μια αποφορά πολέμου, που πήζει το αίμα σου και τήκει τα κόκαλά σου. Άλλες πάλι εξωτικές λάγνες χορεύτριες σε περιτριγυρίζουν και σε παρασύρουν με μουσικές που ποτέ δεν ξανάκουσες μα που όλα θα τα ρίσκαρες για να τις απολαύσεις μέχρι τέλους. Άλλοτε πάλι ξεπηδούν μερικές πίσω από τους θυσάνους των μαλλιών σου, νεαρές δορκάδες τρυπώνουν μέσα σου με τον πιο φυσικό τρόπο. Έρωτες σφοδροί, σε κατοικούν για πάντα. Λέξεις λέξεις λέξεις. Κι εσύ στη μέση συντετριμμένος που όλα πόθησες να τα πεις σε όλες τις γλώσσες κι απέμεινες ηττημένος να υποτονθορίζεις μόνο κανά δυο νέα ευρήματα. Έωλος, κοπανέλι, ερεισίνωτο, οκτάντας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3857157830358682528?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-10792646507698286042007-08-31T16:18:00.000+03:002007-08-31T16:45:42.050+03:00Για τους μεταμφιεσμένους αλήτες σε ψιττακούς δεν αξίζει ούτε ένα quark σάλιου<br />Η οιαδήποτε επαφή τους με οιοδήποτε φορέα στοιχειώδους νοημοσύνης επιφέρει τα ίδια αποτελέσματα με τρόφιμο κονσέρβας όταν έρχεται σε επαφή με τον αέρα<br />Μούχλα και δυσωδία<br />Για τα πάνελ τα ομοιάζοντα με επιδείξεις τάπερ επίσης<br />Γύρω στα σαράντα οι επίδοξοι ωστόσο ατάλαντοι καλλιτέχνες, μοντέλα, γλεντηστάδες τι να πω, παραμένουν άνεργοι<br />Να αρκεστούν στο επίδομα ανεργίας;<br />(Ένας επιπλέον λόγος να αυξηθεί<br />δεν αντέχω άλλους άνεργους και άεργους να μετοικούν στην πολιτική)<br />όλα έχουν ειπωθεί, <br />Θριάμβευσε ξανά η βλακεία και το ψέμα<br />όταν δε εκστομίζεται από βλάκες χάνει και τις ιδιότητές του<br />η οργή με αφήνει ξέπνοη<br />έχω εξοντωθεί από την κούραση<br />κι ας μην ξαπόστασα μόνο ένα τρίωρο σε 4 εικοσιτετράωρα δίπλα στο φρεσκοκαμένο μου χωράφι<br />ας μην έστησα καραούλι για τις φλόγες <br />ας μην έπαιξα διελκυστίνδα με τους πυροσβέστες για μια μάνικα <br />ας μην αντίκρισα από κοντά το καπνισμένο Κρόνιο<br />ας μην ανάσανα καθαρό μαζούτ<br />ας μην στάθηκα στην ουρά σα ζητιάνος για προεκλογικά ψηφοθηρικά ευρώπουλα<br />-σε κοντέινερ θα τη βγάλετε παιδιά, όπως κι οι άλλοι, μέχρι τις 16 ό,τι εξαγοράσουν-<br />ας μην καταδέχτηκα συσσίτιο γουρουνοπούλας από τους φαταούλες της μητρόπολης<br />ας μην αντάλλαξα χειραψία με τον πρώην εκ Λονδίνου<br />ας μην βρέθηκα άμεσα στην ανάγκη τους για να σώσω τα παιδιά μου<br />-μόνο το τομάρι μου, καθώς πριν 3 χρόνια κάηκε το σπίτι μου και πήδηξα στη στέγη!-<br />και βέβαια ας μην ψήφισα ποτέ τους επαγγελματίες καρεκλοκένταυρους<br />πανηγύρι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων (όχι ότι τους έχω εμπιστοσύνη αλλά κάπου εκεί κυμαίνονται τα ποσοστά ούτως ή άλλως)<br />οι υπάλληλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά<br />τέτοια βλακεία δεν έχει παγκόσμιο προηγούμενο<br />η φαντασία μου πάλι ακάματη<br />πριν καιρό το υβριστικό σχολιάκι ήταν να αποκαλέσεις τους κυβερνήτες διαχειριστές<br />τώρα το λιγότερο θα ήταν να τους φανταστείς ως ζογκλέρ, διασκεδαστές γ’ διαλογής σε μια σάλα γεμάτη διεφθαρμένους και άβουλους να απλώνουν τα ξύγκια τους σε ανάκλιντρα κραδαίνοντας βεντάλια αντί τηλεκοντρόλ<br />(είμαι περίεργη για τους πατσοκοιλιάδες που μόνο ξέρουν να ψηφίζουν και να ψηφίζονται -δεν με ενοχλούν οι χοντροί όταν δεν είναι χοντρόπετσοι-, σεξ πώς κάνουν; Με τηλεκοντρόλ κι αυτό;)<br />πόσο να τεμπελιάσει ρε παιδιά κανείς;<br />Πόσο και πόσα να φάει;<br />Πόσο ρεμάλι μπορεί να καταντήσει;<br />Είπαμε είμαστε τεμπέλικος λαός. Τόσο πολύ όμως;<br />Κοντεύουμε να φτάσουμε τα όρια ακινησίας των γιόγκι!<br />Μόνο που αυτοί δεν κινούν ούτε τις μασέλες τους!<br />Μόνο τσιπούρες κι αστακούς ξέρουμε να τρώμε αγόρια και κορίτσια μου;<br />Μόνο να νοικιάζουμε limo με το χρήμα φορολογούμενων και να προξενούμε λίμο (λιμός= και σιτοδεία)<br />το αστειάκι είναι πασσέ παιδιάάάάάάάά<br />πόσο ταιριάζει το καζαντζίδιο Αχ σε αυτό το λαό το ζούμε όλοι<br />έχουμε ταλέντο στην κακομοιριά, στη ραγιάδικη σκολίωση <br />δεν περιμένω τίποτα από ρεζίληδες είναι σαφές<br />θεωρώ δεδομένη -κι αυτό είναι ελάττωμά μου- την ολοσχερή καταστροφή που προξενεί βαθμηδόν η ενασχόληση νηπίων και μωρών με τα κοινά<br />ποιοι ψηφίζουν τα μωρά τα γαλάζια και τα πράσινα δεν ξέρω αν και φαντάζομαι ότι είναι πολλοί από αυτούς που είδαν τα σπίτια τους να καίγονται που δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι καίγεται ο κώλος τους<br />αυτοί που ψηφίζουν και τα άλλα μωρά στα fame story φαντάζομαι<br />μ’ αρέσει που σχολιάστηκε περιγελαστικά το γεγονός ότι πολιτεύτηκε η Σαρρή<br />αυτή μας εκφράζει παιδιάάάάάάά<br />αυτή θα μας εκπροσωπήσει με ειλικρίνεια<br />ας αυτοκαταστραφούμε τουλάχιστον με τσίπα<br />σου χαλάει τη μόστρα;<br />δεν είναι και για σοκ<br />παρεμπιπτόντως μου άρεσε πολύ όπως τα είπε ο Στάθης στην εκπομπή του Ιωάννου<br />γιατί δεν προσκαλούν 10 Στάθηδες (σε οξυδέρκεια και ήθος, δεν εννοώ την ιδιότητα αν και φρονώ ότι πλέον τον πρώτο λόγο για να μην σαλτάρουμε πρέπει να έχουν οι γελοιογράφοι) στα πάνελ και προτιμούν τις θείτσες ΑΡΑΓΕ, τα ευτραφή πανφάγα και τις σιλικονάτες άσχετες;<br />ο χείμαρρος ενός νοήμονος όντος, ενός από τους τελευταίους των μοϊκανών, που παρατηρεί το είδος του να εκλείπει<br />που όμως δεν αρκεί για να σβήσει τόσα πυρπολημένα μυαλά ούτε να αναζωογονήσει άλλα τόσα καμένα<br />Mad Max (θυμάσαι την ταινία; Χάος, Εξαθλίωση, «Γλοιώδικα Χέλια» και Χόλιγουντ).<br />Όχι δεν είμαι καλύτερη από πολλούς.<br />Δεν θα πολιτευτώ όμως κιόλας γαμούν τη ζωή μας (η βρισιά υπέστη διόρθωση).<br />(Τς τς τς – τι επίπεδο!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-1079264650769828604?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1737737516568880872007-08-03T18:08:00.000+03:002007-08-03T18:11:25.822+03:00Θα έρθει μια μέρα που θα πρέπει να γράψω για τα παράπονα όλων. Κύματα φουσκωμένα που δεν βρήκαν το δρόμο προς την ακτή. Ανομολόγητες πίκρες εκ πρώτης όψεως ήσσονος σημασίας σαν τα δίχτυα των ψαράδων που είναι άδεια από ψάρια μα γραπώνονται σε μια πέτρα του βυθού και γίνονται βαριά, μολύβια. Θα γράψω και για τις χαρές τους. Αυτό είναι πολύ δυσκολότερο. Τις μικρές στιγμές, τις καθημερινές χοντρές σόλες που αντέχουν σε κακοτράχαλες διαδρομές, το ποτήρι με το νερό που ξεδιψά τον πεζοπόρο. Θα τις ξετρυπώσω σαν νεαρά χταπόδια από τις τρύπες του βράχου. Πώς ένα πρόσωπο μουντό ροδοκοκκινίζει και πώς ένα ανάποδο χαμόγελο φοριέται από την καλή; Πώς η ψυχή φωλιάζει πάνω από το διάφραγμα και πώς ανεβαίνει κάποτε στο στόμα; Αληθεύει ότι χρειάζεται διαχωρισμό το πώς από το γιατί. Από τη φυσικότητα του πώς να περάσεις στο νυστέρι του γιατί είναι καμιά τριανταριά και κάτι αιώνες που οφείλεις να συμπτύξεις σε τριάντα και κάτι χρόνια. Θέλω να κάνω ένα δώρο σε προγονικά, φίλους, γνωστούς, αγνώστους έστω και εκπρόθεσμα. Κι εν πάση περιπτώσει μην το πάμε μόνο στη γραφή. Θέλω να κλάψω, να γελάσω, να χορέψω, να τραγουδήσω, να καβγαδίσω, να κάνω όσα και όπως δεν έκαναν αυτοί. Όχι ότι όλα θα ήταν καλύτερα. Για την ακρίβεια, τίποτα δεν είναι χειρότερο ή καλύτερο απ’ αυτό που μπορούσε να είναι. Βέβαια θα είχε ενδιαφέρον η απουσία παραθετικών. Μα αυτό δεν μπορεί να γίνει. Κάτι περιγράφεται και χαρακτηρίζεται και άρα και η σκέψη που απορρέει από αυτό σε σχέση και σε σύγκριση με κάτι άλλο. Ας μην αρχίσουμε την κουβέντα για τα νήματα της μαριονέτας, δεν μίλησε κανείς για μοιρολάτρες. Ίσως πάλι -εάν και εφόσον το κατάφερνε κάποιος ειδικός-, θα μπορούσε να γίνει κουβέντα περί δυναμικής. Το αστειάκι περί ανεξάντλητου το έχουμε εξαντλήσει. Τα αποθέματα και τα όρια είναι εξαιρετικά συγκεκριμένα. Γι’ αυτό ίσως διαιωνίζεται το ανθρώπινο είδος. Αίτιο η ανάγκη λύτρωσης. Λίγο απασχολεί το υποκείμενο. Όπως στη μεταμοντέρνα λογοτεχνία. Μας ενδιαφέρει ότι κάποιος σκέφτεται και δρα. Το αίτιο και το αιτιατό. Το ποιος δεν μας αφορά. Λες να αλλάξει κάποια στιγμή και το συντακτικό της γλώσσας; <br />Ας αφεθούμε νωχελικά σε ένα αυθαίρετο παράδειγμα. Μπορεί π.χ. το βάρος ενός ανθρώπου, βάρος που κουβαλάει χρόνια να έχει να κάνει με μια σκουριασμένη υδρορροή. Μπορεί ας πούμε κάποιος επί έτη πολλά έξω από το παράθυρο να έχει πάντα την ίδια εικόνα. Μια σκουριασμένη υδρορροή ανάμεσα σε άλλα. Όχι ότι απαραίτητα εστιάζει συνέχεια σε αυτή. Η επαναλαμβανόμενη άσχημη εικόνα ενός αντικειμένου έχει τη λειτουργία μιας φάλτσας νότας. Σου εντυπώνεται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου και την αναπαράγεις χωρίς να ξέρεις καθόλου το γιατί. Μπορεί να στάζει στον νου σου σταγόνα σταγόνα σκουριασμένο νερό. Να ξεπηδά ένας υδάτινος πίδακας σκουρόχρωμος σε κάθε πιθανή κι απίθανη ευκαιρία και να μην ξέρεις την πηγή του. Και φτάνει ο καιρός που κάποιος άλλος, άγνωστος εστιάζει ακριβώς σε αυτήν τη σκουριασμένη υδρορροή που έχει σμιλέψει το είναι σου ή ένα κομμάτι του. Έπειτα υφίστασαι πολλές βδομάδες εμμονών. Αν τις ξεπεράσεις ανατέλλει μια νέα μέρα με καθαρό πόσιμο νερό. Ακούγεται εξαιρετικά απλό. Όχι; Κι όμως για να ΔΕΙΣ αυτή και μόνο την υδρορροή στη σκηνοθεσία της ζωής σου και να την αφήσεις πίσω μαζί με όλα ουσιώδη που κάποτε αφόδευσες, όλα αυτά δηλαδή που έχουν λεκέδες από το ξεραμένο σου αίμα, τα κλειδωμένα σε ένα παλιό μπαούλο, σαν το παλιό σου ημερολόγιο με στιγμές που κάποτε σε τσάκισαν μα που ούτε θυμάσαι πια, ούτε πια σε επηρεάζουν, χρειάζεται περισσότερος χρόνος κι από την ίδια σου τη ζωή. Το κορυφαίο και πιο μακροχρόνιο είναι να ΔΕΙΣ μικρά φάλτσα που μπερδεύονται στην ενορχήστρωση της ζωής σου και έχουν κάνει άλλοι πολύ πριν γεννηθείς εσύ. Άντε εσύ να έχεις παρατηρήσει μόνο μια μικρούλα κορυφή πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε κάποια γκριμάτσα, σε κάποια φράση. Αν κάνεις μια βουτιά όμως underneath θα διαπιστώσεις ότι καταλήγει σε ένα τεράστιο παγόβουνο που άπαξ και το είδες δεν μπορείς παρά να το εξερευνήσεις. Αν κάνεις ότι δεν το είδες, θα υποστείς το δριμύ του ψύχος που θα παγώσει το αίμα σου. Θυμάστε ένα παιχνίδι που παίζαμε παιδιά; Κάποιος έκρυβε ένα αντικείμενο κι εσύ έψαχνες να το βρεις. Όσο πλησίαζες στην κρυψώνα ο άλλος σου έλεγε «ζεστό», κι όσο απομακρυνόσουν σου φώναζε «κρύο». <br />Ηθικό δίδαγμα: οι ακραίες θερμοκρασίες οδηγούν σε ανακαλύψεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-173773751656888087?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-5286924986535452062007-08-03T14:50:00.000+03:002007-08-03T14:51:36.358+03:00Το παλιό καφενείο ανακαινίστηκε. Κόκκινοι τοίχοι, μεταλλικές καρέκλες, καθρέφτες στους τοίχους. Ο παππούς στη γωνία κοίταξε μια το δρόμο, μια το είδωλό του. Κουνούσε μηχανικά το πόδι του. Ψάρι έξω απ’ το νερό. Τι άβολες αυτές οι μοντέρνες καρέκλες. Δεν έχεις που να ακουμπήσεις τα πόδια. Άλλαξαν μέχρι και τα τραπουλόχαρτα. Έφεραν πλαστικά. Του τα έδειξε μια κοπέλα λιγνή. Η νέα γκαρσόνα. «Τι στο διάτανο, γέρασα ξαφνικά;». Το παλιό καφενείο του Μανόλη, το ανέλαβε ο γιος του. Μοντέρνος, κοσμογυρισμενος με επιχείρηση στη Μύκονο. Το χειμώνα θα λειτουργεί το καφενείο. Το καλοκαίρι δεν έχει αποφασίσει ακόμη. Ούτως ή άλλως το Κουκάκι δεν μαζεύει κόσμο με τη ζέστη. Ο γέρος ένιωσε να τον λούζει κρύος ιδρώτας. Εκεί μέσα ένιωθε πολύ γέρος. Το καλοκαίρι τι θα απογίνει; Που θα πίνει τις λεμονάδες και τα ουζάκια του; Και σήμερα; Τρίτη πρωί και ήταν μόνος μες το μαγαζί. Πού πήγαν οι άλλοι; Έλειψε βέβαια καμιά βδομάδα τότε που έκανε εγχείρηση χολής στον Ευαγγελισμό. Στο θάλαμο δεν τον επισκέφτηκε παρά μόνο ο Βαγγέλης με μια χαρτοσακούλα αχλάδια. Τόσες αλλαγές σε μια βδομάδα. Τον έπιασε ξανά το τρέμουλο. Έβγαλε τα γυαλιά του και τα σκούπισε με τη χρωματιστή χαρτοπετσέτα που του έφερε η σερβιτόρα. Ψαχούλεψε τις τσέπες του κι έκανε ένα γύρο με το κεφάλι του να δει μπας και μπήκε κανένας γνωστός. Μια περιστροφή σαν τη γη γύρω από τον ήλιο. Κανείς… Άφησε δυο κέρματα στο τραπέζι. Ρούφηξε φιλήδονα και αργά το κατακάθι του καφέ. «Δεύτε τελευταίον ασπασμό». Όσο για τους άλλους αν θέλουν να του πουν για το νέο τους στέκι ξέρουν που θα τον βρουν. Είκοσι χρόνια το ίδιο τηλέφωνο, οι ίδιοι συμπαίκτες στο τάβλι. Το ίδιο καφενείο. Ξεφύσηξε δυνατά. Από αύριο θα πηγαίνει στην αγορά της Καλλιθέας να βλέπει τον Αργύρη. Τι κι αν μυρίζει ψαρίλα; Ο Αργύρης είναι καλό φιλαράκι και φτιάχνει και καλό γαύρο παστό. Άφησε να του ξεφύγει ένα στραβό χαμόγελο. Σκούπισε με τη χαρτοπετσέτα τα χείλη του. Έκοψε ένα γαρύφαλλο από το βαζάκι και το έβαλε στο πέτο. Βγήκε στον πολύβουο δρόμο. Στερέωσε την τραγιάσκα στο κεφάλι του και την κρατούσε πολλή ώρα σαν πυξίδα περιμένοντας να σταθεροποιηθεί ο δείκτης της για να βρει τον προσανατολισμό του. Χαιρέτησε την κυρία Μαρίκα που πέρασε το δρόμο. Εδώ λίγο πολύ τους ήξερε όλους. Έστριψε δεξιά. Το καφενείο έμεινε πάλι μόνο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-528692498653545206?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-38456602685308008972007-07-18T21:33:00.000+03:002007-07-18T21:34:42.197+03:00Σικέ, σικ και σικύες.<br />εξουσία και ουσία<br />Συμπτώσεις μεταπτώσεις επιπτώσεις εκπτώσεις και πτώσεις<br />ένας αχταρμάς (by the way, σημαίνει σφουγγαράδικο πλοίο της Καλύμνου) <br />τα νηπενθή υπό μάλης μαζί με δυο καρπούζια <br />(μην συγχέουμε τις μεγάλες μασχάλες με τους επιδέξιους κώλους)<br />τα πιράνχας εκτός νερού και ελέγχου <br />δεν ξέρω αν «οι smiths είναι η ταμπέλα που σου δείχνει πόσα χιλιόμετρα απέχεις από την απελπισία»<br />σίγουρα όμως ο καθένας ξέρει ποιο είναι το γάλα και το μέλι του<br />γιατί αλλιώς «στο ψωμί του βούτυρο»<br />τι σχέση έχει η πικροδάφνη με το nino rota θα μου πεις… <br />για να δούμε...<br />νοθογενείς καταστάσεις<br />με τόσες διαδρομές όλο και κάτι νοσφίζεσαι αν δεν είσαι ανάλγητος<br />και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο της σκηνής<br />ανάβουν τα φώτα της ράμπας<br />le rideau se leve <br />και λογής λογής θεατράνθρωποι, φρικιά, κλόουν, μουσικάντηδες και χορεύτριες ξεπηδάμε από κάθε γωνιά να κυνηγήσουμε το άπιαστο…<br />Ευγενείς αξιώσεις…<br />θνησιγενείς στιγμές<br />και περήφανες<br />βλέπεις, η στιγμή δεν φυλακίζεται σαν την πεταλούδα<br />να τώρα ας πούμε μυρίζει σάλτσα με βασιλικό από κάποιο διπλανό διαμέρισμα<br />εργένης μαγειρεύει στο νέο του φλερτ;<br />αναμαλλιασμένη εργαζόμενη μητέρα ρίχνει μια πρέζα βασιλικό σε πουμαρό;<br />κάποιος επίδοξος καλλιτέχνης επιδίδεται σε νυχτερινά πειράματα;<br />κι έτσι όπως οσφραίνομαι, μεταφέρομαι σε καλοκαιρινές παρέες, πλάι στο κύμα, γρήγορες μακαρονάδες και πεινασμένους κολυμβητές<br />η επαφή τους με το φυσικό υδάτινο στοιχείο, τον ήλιο και τον αέρα εκκρίνει γαστρικά υγρά που αποσαφηνίζουν το μήνυμα της συντήρησης της ζωής<br />ζωής που έχει αξία να συντηρείται γιατί βιώνεται ως μέρος του όλου<br />κι όχι ως ξεφτίδι του αστικού σκυροδέματος.<br />Η στιγμή, ένας κόκκος άμμου σε μια κλεψύδρα που αρχίζει να μετρά<br />Δεν έχει νόημα να παραμένεις άχρονος<br />είναι θλιβερό <br />η χειρότερη προσβολή που μπορείς να ακούσεις άραγε δεν είναι ότι είσαι απροσδιορίστου ηλικίας;<br />Ο Ιούλιος στην Αθήνα είναι τόσο παράταιρος που σου επιτρέπει να βρεθείς λίγο μόνος με την πόλη σου -αν είναι πόλη σου-<br />να αναμετρηθείς μαζί της<br />να δεις ποιος είσαι, ποιος δεν είσαι και ποιος δεν έγινες από απλή ιδιορρυθμία<br />ιδιορρυθμίες είναι η κοινωνικότητα και η φιλία και η αμπελοφιλοσοφία το 2007 π.Χ.<br />γιατί αν δεν ήταν δεν θα είχαν τόση δουλειά οι ψυχαναλυτές, οι έμποροι ναρκωτικών, οι αυτόχειρες…<br />Άκουσες τίποτα;<br />Είναι η μοναξιά που θερίζει εκεί έξω.<br />Είναι ο αντίλαλος του εκεί μέσα.<br />Απλό φυσικό φαινόμενο.<br />Πολύπλοκη παρά φύσιν συνήθεια.<br />«τα έθη μας είναι ένα κανατάκι που πρέπει να σπάσουμε»<br />ΟΚ έθη έχεις.<br />Άντερα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-3845660268530800897?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-47210259113975535232007-07-17T18:51:00.000+03:002007-07-17T18:59:15.029+03:00«Ένα μεγάλο βόδι μου πατάει τη γλώσσα, ψυχή μου κλώσα»<br />ξεστομίζει ο Αισχύλος δια στόματος Αλκίνοου<br />και πόσες μέρες να κρατήσει κάποιος άγραφος<br />όχι όπως λέμε tabula rasa αλλά όπως λέμε άκαπνος <br />το μελάνι και ο καπνός είναι άραγε ενδεικτικά της διύλισης και της πρέσας <br />μολυβένιας και καυτής σαν μεσημέρι Ιουλίου στο κέντρο της Αθήνας;<br />Δεν επιθυμώ να γίνω σιδερότυπο<br />στην μπλούζα κανενός<br />και φθονώ μια ατάραχη ρέμβη καταμεσής του Εθνικού κήπου<br />σε ένα δοκιμαστήριο ακριβών φορεμάτων στην Πανεπιστημίου ανάμεσα σε οσμή noxema και καπιτονέ οπίσθια,<br />χαζοσυζητήσεις με φίλες γήινες σαν τυφλοπόντικες, σαν τον υπαρκτό σοσιαλισμό. <br />Αναπολώ μεσημέρια μετά από άτσαλο ύπνο <br />την επομένη μιας παράστασης<br />κάπου στην ακτή της Επιδαύρου με πρόσωπα γνώριμα μέσα κι έξω<br />και έφηβους ταβλαδόρους που βγάζουν τη γλώσσα στη ζωή<br />ξεμπερδεύοντας με ένα «μαλάκα» <br />σαν τις αλλοτινές γιαγιάδες που ήξεραν να χειρίζονται τον κόμπο στο μαλλί,<br />στο χτένι,<br />στο μαντίλι που έδεναν για να βρουν κάτι χαμένο,<br />στον λαιμό του παππού όταν γύριζε το βράδυ…<br />Τα καλοκαίρια στένεψαν σαν να μπήκαν στο πλύσιμο<br />με τόσα κλάματα και μύξες που να το πάρεις χαμπάρι<br />δεν υπάρχει χειρότερο από το να μη σε χωράει πια κάτι αγαπημένο<br />(σύμφωνα με τους φυσικούς κι ουχί τους φυσιοκράτες υπάρχει και η λύση της μαύρης τρύπας)<br />Ω, οι ωραίες μέρες του Αυγούστου καταναλώνονται σαν τους κόκκους καφέ που αναμασάμε<br />μόνο και μόνο για να κρατηθούμε ξύπνιοι<br />λέω να παραγγείλω<br />ένα δεκάλεπτο ανεμελιάς -μη διακεκομμένο αν έχετε την καλοσύνη- με μια φέτα πορτοκάλι <br />αν δεν το έχει ο κατάλογος θα αρκεστώ σε ένα φιλέτο μαδέρα medium rare<br />ή ακόμη και στις σάρκες μου<br />εντολείς κι εντολοδόχοι στη σειρά<br />σαν τα play-mobile που στήναμε μικροί<br />δίχως εντολή ούτε τότε γινόταν παιχνίδι<br />ούτε καν για τους ζαβολιάρηδες<br />και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω προς τι όλη αυτή η αναμονή<br />«ο godot έστειλε sms παιδιά, δεν θα έρθει λέει ούτε απόψε»<br />κι εγώ λυπάμαι που δεν μπορώ να κάνω τίποτα<br />μόνο να θλίβομαι και να τεμπελιάζω που και που<br />επιστρέφοντας στα εξ ων συνετέθην<br />ύλη βασική, ευφυολογήματα, κι ένα κομματάκι ψυχής ανταλλάξιμο με μια παιδική χειρονομία <br />και την τέχνη του oublier et pas s’oublier<br />με διάθεση ξοδέματος από το περίσσευμα<br />-αυτό δεν είναι ροκ-<br />οδομαχίες και θεομαχίες<br />ισοδυναμία;<br />απλή συνεπαγωγή;<br />δυσκολότερα λύνονται τα προβλήματα με 4 πράξεις παρά με μονόπρακτα<br />«εγώ παλιά ήμουν ροκάς», «εγώ φλώρος» , «εγώ σκυλάς»<br />τώρα τι είσαι;<br />υποτροπές, ανατροπές κι εκτροπές <br />η διαχείριση του έσω σύμπαντος απαιτεί κινητά <br />του έξω ακίνητα<br />Στο κάτω κάτω, το μέσα και το έξω απροσδιόριστα παραμένουν ακίνδυνα επιρρήματα. <br />Στο πάνω πάνω, μόνο όταν προσδιοριστούν γίνονται τρόπος ζωής.<br />Όσο για το σύμπαν γενικά χρειάζεται σταθερές<br />απλά γιατί δεν τις έχει.<br />Αυτό που έχει όμως είναι<br />πιστωτικές κάρτες,<br />παραμύθια σαν «τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα»,<br />γηράσκω αεί καλλωπιζόμενος<br />να μην αναφερθώ σε εξωραϊσμούς και ξεστρατίσω πάλι<br />δεν θέλει και πολλά ο δρόμος για να με φτύσει σαν κουκούτσι που του στάθηκε στο λάρυγγα<br />λοιπόν συνεχίζουμε, <br />δίσκοι και βιβλία και ό,τι καταναλώσιμο<br />προς αποφυγήν του πανικού<br />και του μποτιλιαρίσματος<br />για το νευρικό σύστημα, το όμοιο με εθνικό οδικό δίκτυο <br />γεμάτο νταλίκες, αγροτικά ντάτσουν, μηχανές, καμπριολέ πόρσε κι ασθενοφόρα<br />ουρλιάζουν όλα μαζί τρέχοντας με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, προσκρούοντας το ένα στο άλλο, <br />ρίχνουν νόμισμα σε σταθμούς διοδίων<br />όπως οι νεκροί εξαγοράζουν τον βαρκάρη για να διασχίσουν την Αχερουσία <br />“don’ t pay the ferryman” βρε αδελφέ!<br />βγάλτον σε διαθεσιμότητα<br />Α, όλα κι όλα!<br />έρχεται η εποχή που πρέπει να δώσεις ό,τι πήρες<br />να πληρώσεις για όσα ξόδεψες<br />έρχεται κι η εποχή που πρέπει να κλέψεις<br />η ρομαντική έννοια της νομοτέλειας είναι χαριέστατη<br />μα καθόλου πειστική<br />όλα θα συντελεστούν ακόμη και ακούσια<br />κι επειδή το πιο σοφό του κάθε μικρούτσικου είναι να κάνει την αδυναμία του ιδεολογία<br />κερδίζει όποιος μας πει τι είναι βαρύτητα.<br />«Βαρύτητα είναι να ξεχνιέσαι ενώ δεν ξεχνάς και να θυμίζεις ενώ δεν θυμάσαι».<br />«σπασικλάκι, πόσες φορές θα σου πω να πάψεις;»<br />η διαφορά είναι πως<br />κανένα παιχνίδι δεν ελέγχεται από μακριά<br />«όπως από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα»<br />η έλλειψη τηλεχειριστηρίων δυσχεραίνει το κοινό<br />αίσθημα, τον κοινό νου, το κοινό συμφέρον,<br />η λεωφόρος γαμεί κι οι ποιητές αγαπούν (γεια σου Ορφέα)<br />Ηλίου φαεινότερον!<br />Κοίτα να σου πω…<br />Αληθεύει ότι το επάγγελμα του ζογκλέρ διέρχεται κρίση<br />κι εγώ φοβάμαι πως είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να σας διασκεδάσω με καμιά άλλη βεβαιότητα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-4721025911397553523?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1169224843190487822007-01-19T18:35:00.000+02:002007-01-19T18:40:43.206+02:00Ξενιστής μιας θάλασσας μαραζιάρας<br />Πότε ανταριάζει πότε αποτραβιέται<br />Σα σκυλί που τ’ αγγρίζουν<br />Γλύφει όσα δεν λιώνει<br />Παρά ο πανδαμάτωρ<br />Η αγυιά μου στα σπουδαία <br />σχοινί τεντωμένο<br />η φασολιά του Τζακ υλοτομήθηκε<br />παριστάνω τα ρογκαστάρια<br />Πάνω σε καραβοκούφαρα<br />σχίζες μαγδαλένιες<br />οξειδωμένες γοργόνες<br />κρανία σφηνωμένα σε περικεφαλαίες <br />Με τέτοια μαλάγρα αλιεύεις κήτη αβυσσαλέα<br />Κι όσο να πεις δεν μου λείπει ούτε αχίλλειος πτέρνα ούτε παλάμη<br />Μια πεταλούδα αγλαΐζει την τύχη μου<br />ένας σκώληκας ρουφάει το μυελό μου<br />Γέρασε κι ο Ηρόστρατος<br />Τι άλλο να σκαρφιστείς για να αποφύγεις το γήρας <br />Με θρυμματισμένες υποσχέσεις<br />Αμμοσκεπάζονται οι βυθοί<br />Κι έπειτα από τόσες ορκωμοσίες<br />ξυπνώ με πάχος απροσμέτρητο<br />κρεμασμένα μάγουλα <br />πρησμένο υπογάστριο<br />τσιτωμένες από το λίπος μετωπιαίες αυλακιές<br />χωρίς χάρτη πώς να βρω τον κρυμμένο θησαυρό<br />ανασχηματίζομαι σε φάλαινα<br />μου πέφτουν τα δόντια<br />βγάζω μπαλένα<br />Αρκούμαι σε πλαγκτόν κι αναρροφήσεις<br />Τέρμα στο μονόζυγο στις τεθλασμένες γραμμές της Κασσιόπης<br />Αποχαιρετισμός στη συμμετρία των μαιάνδρων<br />Αναπτύσσω τάση πτωτική<br />δίχως πάταγο<br />Λες κι η πτώση μου δεν υπήρξε ποτέ<br />Κάποτε μ’ έλεγαν Ήβη <br />Τώρα μοιράζω μακαριά σε νεκρόδειπνα<br />Και ραίνω μανουσάκια<br />Να μη μυρίζω τη μούχλα<br />Δεν εικάζω καμία κατάληξη<br />άλλωστε ποιο μάκτρο να σαρώσει τόσα θραύσματα<br />ως και η Ρέα άσπρισε <br />στου Κρόνου τ’ αποφάγια<br />η Μαγεδδώ εάλω<br />κι η κόρη της Ζαχά δεν γνώρισε άλλη Χαλιμά <br />πέρα από τη σφεντόνα της.<br /><br />Παραμένουν αθησαύριστα:<br />Η τσίπα των αγχέμαχων<br />Η οσμή παίκτη ρώσικης ρουλέτας<br />Το απλανές βλέμμα του στυλίτη<br />Τα σφιγμένα σαγόνια του εχέμυθου<br />η ελπίδα μιας Αιθιόπισσας την ώρα που κόβει με τα δόντια το λώρο της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-116922484319048782?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1166612161972395602006-12-20T12:54:00.000+02:002006-12-20T12:56:01.983+02:00Οι μέρες ανεβοκατεβαίνουν με κυλιόμενες σκάλες<br />σε πολυκαταστήματα με λαμπιόνια<br />Άλλοτε ιερόδουλες στη Σόλωνος<br />Δεν εκπορνεύονται <br />Τις εκπορνεύουν<br />Λίγοι βαθμοί πάνω λίγοι κάτω<br />Το Ουίσκι του εικοσιτετραώρου είναι ένα όπως και να έχει<br />Διαφεύγει της υλοφροσύνης<br />Όπως η πραγματικότητα της προσοχής μου<br />η χιονόκοτα της αλεπούς<br />ο βιαστικός το ανεμοβρόχι<br />Βέβαια ήμουν εκεί, θα λέω<br />αυτό είναι αδιαμφισβήτητο<br />οι μέρες<br />χαράχτηκαν στα πέλματά μου<br />όπως τα ονόματα των κοριτσιών στον Κλήδωνα<br />για να ξαναδιαβαστούν θα τις αλείψω στάχτη<br />νυχτερινή σα σονέτο του Chopin<br />κι έπειτα λαλίστατες θα μιλούν για όσα λησμονήθηκαν<br />γηραιές σοπράνο στις τελευταίες των ημερών τους<br />οι μέρες βρέχουν μπαρμπούνια <br />σε ορεινά λιθόστρωτα<br />σπαρταριστές και σπάνιες<br />παιδίσκες Λαζαρίνες<br />με ροδοπέταλα και κάλαντα<br />γαργαλούν τον αγερμό της κάθε Άνοιξης<br />και παίζοντας κουτσό,<br />παράπονο ουδέν,<br />μετρούν τη μοναξιά τους <br />στην αμεριμνησία μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-116661216197239560?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1166551274252838042006-12-19T20:00:00.000+02:002006-12-19T20:01:14.266+02:00Υψιπετής και συναχωμένη<br />Έχει υγρασία στα νέφη<br />Κεραυνοί και άγρια ζώα<br />Πότε στο νεφέλωμα πότε στα σπήλαια<br />Κάπου εκεί κρύβομαι <br />Από λασπόνερα, ονειρώξεις και γιαταγάνια<br />Φτιάχνω το δόρυ μου από κυνόδοντες<br />Το θέλω μικρό μικρούτσικο<br />Να χωρά στις κόγχες<br />Βηματισμοί αμέριμνοι σε σχήμα Γ <br />Μιας αλογόκουρσας σε μονόχρωμη σκακιέρα <br />Ποιος είπε πως το παιχνίδι δεν είναι σικέ;<br />Ο Βαγιέχο πάντως όχι.<br />Διαφανίζονται οι ιστορίες και οι μύθοι<br />Περνώ από μέσα τους<br />Όπως από την πύλη των λεόντων<br />Νυχοπατώντας κι ασθμαίνοντας<br />Μην τυχόν και ξυπνήσουν<br />Όσες αναμετρήσεις με το άπειρο<br />ήττες τόσες<br />που έγινε παιχνίδι<br />κι αν δεν τραμπαλιστείς κάθε βράδυ<br />το έρεβος το πρωί δεν σου τη χαρίζει<br />τώρα τα θυμάμαι όλα<br />Χαροκόπια στις αυλές<br />Περνά περνά η μέλισσα<br />Γέλια πνιγμένα κάτω από σεντόνια<br />Και μπουγέλα στις στέρνες<br />γόνατα ματωμένα<br />και πισινά μπλαβί<br />η Χούντα του παγωτού <br />Μυρμηγκοφωλιές χαλάσματα<br />Μόνο από περιέργεια<br />Και μύγες άπτερες <br />Σαν νίκες<br />Να ψελλίζουν το veni vidi vici μας<br />Έπειτα έμαθα πώς<br />Τα πυροφάνια νικιούνται από τρικυμίες<br />Και τα καϊμάν απ’ την ξηρασία<br />Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ<br />Παρά τα ληξιαρχεία και τις σαφείς ενδείξεις<br />Κι όσο για τη σαφήνεια ποτέ δε με ξελόγιασε<br />Ούτε σαν τον Ασουάν, ούτε σαν τα ψέματα του Πινόκιο<br />Ούτε σαν τα καπέλα των δανδήδων<br />Μπωντλαίρ και Φλωμπέρ γωνία<br />Βρήκα τη λύση όμως<br />Κι ας μην πήρα τους δρόμους γυμνή με σαπουνάδες <br />Στοιχίζω μολύβια στο γραφείο μου<br />Τα δαγκώνω στην άκρη, δεν τα αφήνω να ψηλώσουν ούτε πήχη <br />Σαν ολυμπιονίκες της ρυθμικής,<br />Έπειτα είναι έτοιμα για φονικά και βραδινά λάφυρα <br />Κι ακόμη τη σφαγή<br />του κατεργάρη που τρύπωνει απ’ τη γρίλια<br />κάθε σούρουπο<br />αυτόν που σηκώνει το φρύδι του σε κάθε γιορτή<br />Κι ας κάνω ότι δεν τον βλέπω<br />Τον οσφραίνομαι <br />Σαν την κολόνια που φόραγε η γιαγιά<br />Σαν το πελεκημένο δάχτυλο του ξυλοκόπου<br />Σαν τα μαύρα νύχια του ανθρακωρύχου από το Γκντανσκ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-116655127425283804?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1161274330861202002006-10-19T19:11:00.000+03:002006-10-19T19:12:10.870+03:00Την Ιωνία που να τη βάλω;<br />Κάθεται προσωρινά σ’ένα σκοροφαγωμένο θρανίο<br />Ιχνογραφώντας το χάρτη της <br />Στρέφει το κεφάλι σαν χαλασμένη πυξίδα<br />Ποιος ο βοράς και ποιος ο νότος<br />Που είναι η δύση και που η ανατολή;<br />Η Ιωνία όταν εκπαιδεύεται <br />Είναι σαν τη Ρίτα<br />Δεν το κάνει από πειθαρχία<br />Το κάνει από πόθο<br />Ο Αλμπέρ μου το ’πε ξεκάθαρα<br />Το ταλέντο είν’ ένα τίποτα μπροστά στη θέληση<br />Και τελικά ταλέντο είναι μόνο η θέληση<br />Κι όχι το νόμισμά της<br />Χωρίς φιοριτούρες<br />Χωρίς παράπονα<br />Δρασκελίζει τη σκάλα που πάει στη σοφίτα<br />Αλλά φτάνει στο κατώι<br />Είπα να τη φιλοξενήσω<br />Δε βρήκα τόπο να τη βάλω<br />Και για να μου μάθει <br />Με φίλεψε εκείνη<br />Ξανά και ξανά<br />Λουκούμι με ζάχαρη άχνη<br />Λικέρ με πικραμύγδαλο<br />Μάθηση χωρίς πάθος δε λέγεται μάθηση<br />Γιατί η ρομποτική λογίζεται γι’ άλλη επιστήμη<br />Μαϊμουδίζεις και πας<br />Κι αυτό είναι μίμησις πράξεως<br />Που δε θα γίνει ποτέ σπουδαία και τελεία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-116127433086120200?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1160992172259006792006-10-16T12:42:00.000+03:002006-10-16T12:49:32.266+03:00Ωσάν Ζορμπάς εν ώρα ζεϊμπέκικου, <br />χάνω και βρίσκω το τέμπο, <br />κραδαίνω μαχαίρια, <br />μπαινοβγαίνω στις νότες, <br />ασελγώ στο ρυθμό, <br />περιστρέφομαι δερβίσης στο ένα πόδι <br />χαράσσω αρχιμήδειους κύκλους<br />απώτερος σκοπός να τους αναταράξω, <br />παίρνω τις ανάλιες μου με φάτσα κατηφή <br />αναπηδώ <br />μπας κι αποτάξω το χαλινό του ημιόνου, <br />τινάζω απ΄τα μέλη το μέλι του ύπνου μου, <br />σηκώνω με τα δόντια το ξύλινο τραπέζι, <br />μια ακίδα τρυπά το κάτω χείλος<br />ο κόσμος να χαλάσει θα απιθώνω το ποτήρι μου στο κεφάλι <br />να τιμωρήσει το πιοτί<br />στάλα τη στάλα με κινέζικο βασανιστήριο <br />τ’ όνειρα τ’ αξημέρωτα<br />Τα όνειρα τα τεμπέλικα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-116099217225900679?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1157568151334142362006-09-06T21:41:00.000+03:002006-09-06T21:42:31.346+03:00Και για να επανέλθω με τα οπίσθια στη μάνα γη…<br />Σεπτέμβριος εεεεε;<br />Τι ρομαντικός μήνας εεεεεε;<br />Όχι, δεν γκρινιάζω!<br />Τι; Επειδή δεν πήγα ακόμη ούτε σε μια συναυλία;<br />Αηδίες…<br />Ξυπνάω σήμερα στις 10, με ένα κεφάλι καζάνι από τα χθεσινά τζιν τόνικ στο Τoy όπου απολάμβανα το προγραμματάκι του Θανάση του Μήνα και τα ’λεγα μ’ ένα φίλο άρτι χωρισθέντα καταστρώνοντας σχέδια ανήθικα για το πώς να ξανακερδίσει τη γυναίκα της ζωής του….<br />Ωραία.<br />Άνευ τροφής όλη μέρα –ψέματα μασούλισα σκαστή απ΄τη δουλειά πένες με τόνο αλλά αυτό δεν το θεωρώ φαγητό η φαγάνα- ρούφηξα κι εγώ τρία ποτά και μια μπίρα και με ρούφηξαν οι τσούχτρες…<br />Φεύγω λοιπόν απ’ το σπίτι σήμερα το πρωί –ευτυχώς ξύπνησα με τα νιάου γιατί το ξυπνητήρι το πέταξα στον απόπατο; Στο φωταγωγό;- άπλυτη κι αχτένιστη, το συνολάκι δε που φόρεσα εξαίρετο…σαν ψαράς μετά από επιτυχές ξεψάρισμα αθερινόδιχτου<br />Είχα να διανύσω απόσταση σε νοητή ευθεία 2 χιλιομέτρων<br />Δεν περνά συγκοινωνία επί 20λεπτο<br />Το κόβω με το πόδι<br />Πρώτη στάση ΟΑΕΔ<br />Μόνο την Τασούλα από τον Ορχομενό δεν είδα στο δρόμο<br />30 λεπτά καθυστέρηση<br />Το ξανακόβω με το πόδι<br />Τράπεζα<br />Περιμένω 30 λεπτά<br />Βγαίνω να χαζέψω με το χαρτάκι άντε να μην πω που, λέω να δω για κανα ζευγάρι γόβες, κουμπάρα θα γίνω την τύχη μου την ξελογιάστρα<br />-απεχθάνομαι την περιήγηση σε βιτρίνες, τα δοκιμαστήρια, τις ηλίθιες τιμές και τις πωλήτριες που προσπαθούν να σε πείσουν ότι είσαι η Σίντι Κρόφορντ- <br />Βγαίνω θαμπωμένη από τα απαστράπτοντα νέα look γόβας, μια που να μην είναι χρυσαφί, ασημί και με πέρλες να μεγάλες σα ροδάκινα, δεν είδα<br />Ξαναμπαίνω στην τράπεζα<br />Κουβεντολόι της ταμίας με μια κυρία –θεία, γειτόνισσα- ίσαμε 10 λεπτά –εγώ να ξεροβήχω για να γίνω αντιληπτή με κομψό τρόπο και δώστου να τραντάζεται το μεθυσμένο μου κεφάλι, να ψάχνω ντεπόν στην τσάντα κι εκτός από σκουπίδια και σκουπιδάκια να μη βρίσκω τίποτα…την ακαταστασία μου….<br />Χωρίς να σιχτιρίσω φεύγω αφού έκανα –ω ναι!- τη δουλειά μου<br />Περιμένω το λεωφορείο<br />Μπουκάρω μέσα σα μαούνα που τη έδειραν τα κύματα<br />Όρθια ΟΚ<br />Με σεξουαλικά πεινασμένο διπλανό<br />Του τη λέω δυνατά<br />ΟΚ<br />Με αγκωνιάζει μια γιαγιούλα<br />ΟΚ<br />Με σπρώχνουν με πατάνε<br />ΟΚ<br />Μιλιά<br />Έχουμε κι ένα επίπεδο…<br />Κατεβαίνω «περιχαρής» σε βαθμό κακουργήματος<br />Φτάνω στη δουλειά<br />Οργασμός και πυρετός το σαββατόβραδο<br />Όλοι επέστρεψαν κι ακόμη πιο πολλοί<br />Αλλαγές στο πλάνο 186,5 φορές<br />Μιλούν δυνατά<br />Ακούω dolby stereo EN ΛΕΥΚΩ κι απ’ το ατελιέ Πετρέλη<br />Εννοείται η τηλεόραση στη διαπασών με ειδήσεις πρώτες κιόλας! Περί της εξομολόγησης μικρών παιδιών, πρόβλημα κι αυτό ρε παιδί μου…<br />Εξομολογήσεις αρχιμανδριτάδων ενθυμούμενων την παιδική τους ηλικία στο κατηχητικό<br />Έλεοοοοος!<br />Tέλος πάντων the show must go on<br />Δεν αναφέρω το μπλοκάρισμα του δικτύου και του εκτυπωτή…<br />Όχι δεν επιμένω…<br />Κερασάκι στην τούρτα η μανούλα η οποία ακούει τα γνωστά μπινελίκια ως απάντηση στο τι έφαγα, τι θα φάω, τι φαγητό να μου φτιάξει για τις δύσκολες μέρες που περνάω, μου έφτιαξε χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι που στη μεταβρεφική ηλικία μου άρεσε θυμάται –έκτοτε δεν έχω ματαφάει γιατί το απεχθάνομαι-, πότε θα με δει, βρήκε ένα φουστάνι ξεχασμένο στη ντουλάπα κι άλλα ενδιαφέροντα<br />Στο καπάκι, έτσι βρε για να μην ξεφεύγουμε, καβγάς με sms –περί τα 50 μηνύματα λέμε τώρα- με κολλητή που τα έχει παίξει –για άσχετο λόγο- λέει όμως ότι παρεξηγήθηκε γιατί δεν της έφτασε το προσκλητήριο του γάμου του οποίου είμαι κουμπάρα<br />Οχτακόσια τηλέφωνα προς ανεύρεση του προσκλητηρίου<br />Δεν υπάρχει Θεόοοοος; <br />Ακόμη είμαι στη δουλειά, εννοείται…<br />Σε λίγο θα πάω να πάρω το λεωφορείο το οποίο θα με πάει αισίως σπίτι, το οποίο θα θυμίζει τσιγγαναριό κι ο νεροχύτης θα αναδίδει ένα διακριτικό odeur<br />Ο καλός μου απ’ ότι μαθαίνω είχε μια εξίσου αριστουργηματική ημέρα…<br />Εννοείται ότι δεν πήγα στη συναυλία των Ska Cubano<br />Εννοείται ότι δεν πήγα να δω τους Πέρσες του Αισχύλου τους χιλιοθαμμένους που από περιέργεια και μόνο ήθελα να δω<br />Όχι βρε κουτά!<br />Δε γκρινιάζω!<br />Σας τα λέω για να ευθυμήσετε!<br />Να δείτε πόσο πιο εύκολη μέρα από σας ΔΕΝ έχουν κάποιοι άλλοι…<br />Κι άλλωστε που να εκτονωθώ η σιτεμένη μοσχάρα με το νευρικό μου σύστημα το διαμελισμένο σε τσίτι πανηγυριώτικο; <br />Και μη χειρότερα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115756815133414236?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1157384381889523472006-09-04T18:38:00.000+03:002006-09-04T18:39:41.896+03:00Καλό μήνα έστω και εκπρόθεσμα!<br />Ίσως ο οργανισμός μου παίρνει κατά πόδας τις όμορφες παιδικές μου μνήμες, <br />ίσως μεγαλώνω λιγουλάκι και προτιμώ τη δημιουργία από τη ρέμβη,<br />πιθανό να είμαι εθισμένη στο σχολείο,<br />τα πρωτοβρόχια<br />τις συναυλίες του Σεπτέμβρη,<br />τα συναπαντήματα φίλων μετά τις καλοκαιρινές διακοπές,<br />τον αχνιστό ελληνικό καφέ με καϊμάκι,<br />τις μελαγχολικές μελωδίες το δειλινό.<br />Φέτος, παντρεύονται φίλοι, πολλοί φίλοι<br />Βαφτίζουν τα μωρά τους,<br />Ετοιμάζουν σπιτικά …<br />Η γάτα δε θέλει πια να απλώνεται στη στέγη<br />Δρόσισε…<br />Κουλουριάζεται στον καναπέ…<br />Όσο για μένα πάνε οι τσίτσιδες ξάπλες<br />Καιρός για μυρωδάτο νυχτικό<br />Και τζην μπουφάν στα θερινά τα σινεμά, <br />στο Λυκαβηττό,<br />στη βόλτα στο Φάληρο,<br />πάνω στη μηχανή,<br />στα Φεστιβάλ…<br /><br />Τα τηλεφωνήματα από φίλους θυμίζουν πρεσβεία<br />Οι συνάξεις με ρακόμελα καφενέ<br />Κι έτσι το φθινόπωρο έχει μια παραπάνω ζεστασιά ακόμη κι απ’ τον Ιούλη<br />Ή αυτό το «πτ» και «μβρ» του μήνα;<br />Γεμίζει το στόμα σου σα συριανό λουκούμι!<br />Γεια σου Σεπτέμβρη λεβεντιά ακόμη και στην πόλη!<br />Μου φτιάχνεις το κέφι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115738438188952347?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1156782681596662182006-08-28T19:30:00.000+03:002006-08-28T19:31:21.610+03:00Ίσχυσε ό,τι ισχύει πάντα.<br />Κύλισμα βουστροφηδόν σε αυλακωμένα υγρά σεντόνια.<br />Κέντημα στις παρειές από μαξιλαροθήκη ρετρό άρτι αλλαχθείσα.<br />Ηλεκτρισμένες μπούκλες από το άχτι της τριβής.<br />Συντονισμός με την αναπνοή του σύγκλινου<br />Εξονυχιστική παρατήρηση ουλών, μωλώπων, στιγμάτων, πυωδών αποθηκών, φλεβών παλλόμενων, ανεγέρσεων μορίου προ ονείρωξης μετά χυμωδών φαντασμάτων λαγνείας, εσωστροφή<br />Κρίσεις ερωτικής μανίας, ζήλια γιαπωνέζικη, τάση φονική, λύσσα στεντόρεια αρχέγονης παράνοιας κτήτορος<br />Κλίση γωνίας μιση-της κύκλου<br />Ο Άμλετ βρυχάται με ηχώ σπηλαίου αιώνων<br />Το κρανίο, τα ζυγωματικά, η σάρκα, η μυρωδιά<br />Αυτά τα συγκεκριμένα<br />Τα πλέον συγκεκριμένα<br />Τα πλέον αγαπημένα <br />προορισμένα για αποσύνθεση<br />Σκέψεις ινδής χηρευάμενης ενόψει πυράς σώματος που λάτρεψε και μίσησε για να επαναλατρέψει<br />Αγαπημένου πνεύματος<br />Προορισμένου για σύνθεση<br />Κίνηση έσω με κατακόρυφη αναστροφή εμβρύου αγωνιζόμενου να εκδράμει ανοίγοντας την αιδοιο-οδό<br />Πόνος βαθύς <br />Μνήμη νοσηρή <br />του αίματος, του όντος, του μη-όντος, της κυτταρικής κι ό,τι προηγούμενο<br />δομής άγνωστης τεράτων, <br />αμοιβάδων, <br />αστρικών συνάξεων πτυόντων στην τελική φυγόκεντρο <br />το ον ως κουκούτσι του ολύμπιου καρπού<br />Το γνωστό, το άγνωστο, το λυσσαλέο, το ερεβώδες, το μεγαλειώδες, το θνητό <br />Κόκκαλα, κόκκαλα, σωροί οστών υπόλευκων, καφετί, μαύρων, εβένινων, σκονισμένων, <br />Οικογενειακά άλμπουμ<br />Μαχαιριές διαμπερείς προσώπων γνώριμων –ήταν κιόλας χθες- νέων γελαστών με αλληλουχία παραμορφώσεων σε όντα άβουλα, ανήμπορα γερασμένα, ανηκέστου βλάβης, εξαθλιωμένα, νεκρά<br />Οσμή προγόνων μη αναγνωρίσιμων φυσιογνωμικών και λοιπών στοιχείων να στοιβάζονται με λύσσα πίσω από τα μάτια σα μύγες αυγουστιάτικες, <br />Τρυπούν το κρανία, να στριμωχτούν στη μνήμη, να υπάρξουν ξανά <br />Μνήμες παιδικές σφαδάζουν με χτύπους καρδιάς με ταχύτητα φωτός<br />Οι λεπίδες χώνονται χυδαία, αδίστακτα, πιο βαθιά και πιο βαθιά στη σπλήνα, στη χολή, ανεβαίνει ανεβαίνει η στάθμη βαθυκόκκινου αίματος ως άλλη φυματίωση, ζητά να βγει από το λαρύγγι<br />Καταφέρνει να παρακάμψει την ύστατη στιγμή<br />Σκαρφαλώνει στις φωνητικές χορδές<br />Κάποια θεόρατη πατούσα πατάει το λαιμό<br />Τον θρυψαλιάζει<br />Ήχος κανείς<br />Το ουρλιαχτό έντομο πελώριο ξαναμπαίνει βίαιο στο στομάχι<br />Λεηλατεί το πάγκρεας<br />Φυγαδεύεται στο στήθος<br />Αντάρα, τυφώνας σαρώνει κόκκαλα, φωνές, μάτια, στιγμές απόλυτης ευτυχίας, απόλυτου πόνου, αναμιγνύει απελπισία, τα κοφτερά δόντια του Μέγα Πόνου, του αναπότρεπτου<br />Μια ατροπός σκοτεινή όμοια με ορυχείο<br />Σκάβω λαγούμια με τα νύχια<br />Κι όταν όλα τα νύχια μαζέψουν όλη τη βρωμιά του θανάτου<br />Παίρνω τελευταία εισπνοή μελλοθάνατο χέλι στη θάλασσα των Σαργασών<br />Ανοίγω τα μάτια<br />Σπασμοί μήτρας που τίκτει<br />Επιταχύνονται, επιταχύνονται<br />Ο εμετός ανεβαίνει ανεβαίνει <br />Η στάθμη φτάνει τα μάτια<br />Λυγμοί μέχρι να βγει ο ήλιος<br />Του ξέφυγα πάλι απόψε<br />Του ξέφυγα<br />Του ξέφυγα<br />Πλήρης κατανόηση ζώου <br />Βαθιές εισπνοές εκπνοές<br />Κινήσεις μηχανικές μετά από πνιγμό<br />Δοξασμένο τ’ όνομά τους<br />Μια τρίλια τζιτζικιού μπάζει το βρέφος ήλιο στο δωμάτιο<br />Ο βρυκόλακας εντός μου κοπάζει<br />Τον νιώθω να γαληνεύει<br />Να κλείνει τα βλέφαρα<br />Να αναπαύεται<br />Αρχίζουν όλοι και παίρνουν το δρόμο του γυρισμού<br />Στο παρελθόν, στο παρόν, στο μέλλον τους<br />Δραπέτες σε αναζήτηση ανάμνησης<br />Εγώ, το όχημα σταματώ<br />υποκείμενο αφιχθέν ξανά στη συνείδηση με παλάμη ιδρωμένη<br />Πόσους αιώνες να κρατώ άραγε αυτή τη σκυτάλη;<br />Τόσους όσους για να πάψει ο χρόνος<br />Κοιτώ μια την παλάμη μου<br />Μια τη σκυτάλη<br />Μια την παλάμη μου<br />Μια τη σκυτάλη<br />Χρώμα πορφυρό βαθύ <br />Απέφυγα κι απόψε την πίσσα του χάους<br />Καμία σκέψη<br />Καμιά σκέψη σε τούτο τον πόλεμο<br />Για την εμφύτευση του κουτιού της Πανδώρας<br />Σε ένα ανυποψίαστο θαύμα<br />Για την απίθωση της πιο γιγάντιας σκυτάλης <br />Στο χέρι ενός μωρού<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115678268159666218?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1156428327539215942006-08-24T16:31:00.001+03:002006-08-24T18:35:56.783+03:0015.000 θέσεις κενές σε ΑΕΙ και 13.000 σε ΤΕΙ. Θα μείνουν κενές. Θα κλείσουν Σχολές.<br />Αντί να βγουν να πουν ξηγημένα "Κύριοι, θα μειωθούν οι εισακτέοι γιατί πώς αλλιώς θα ανθίσει η Ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα;", "πώς αλλιώς θα τα κάνουν μασούρια αυτοί που μας τα σκάνε για τις προεκλογικές μας εκστρατείες; Το προεκλογικό μας σκουπιδαριό;" το έκαναν ύπουλα άλλη μια φορά. Ε, βέβαια, όταν βγαίνει το ξόανο ο Γιακουμάτος και λέει: "Όνειρό μας είναι να φέρουμε το Χάρβαρντ στην Αθήνα", τι να λέμε; Το Χάρβαρντ μας μάρανε! Μόνο και μόνο για να μην ξενιτεύονται τα πουλάκια των τριακοσίων της Βουλοχαβούζας. Γιατί ποιος θα πάει στο Χάρβαρντ; Ξεπουλιούνται οι γονείς με την παραπαιδεία, να ξεπαραδιάζονται τώρα και για τα Χάρβαρντ που γαμώ τα πανεπιστήμια είναι δε λέω, αλλά μόνο για το 0,2% του πληθυσμού! Τώρα τους έπιασε ο πόνος περί αποσύνδεσης του Πανεπιστημίου με την επαγγελματική αποκατάσταση; Που αντί να μαθαίνουν έχουν βάλει νέφτι οι μαθητές σα ρομποτάκια και παπαγαλίζουν αρλούμπες χωρίς να εμπεδώνουν τίποτα, μόνο και μόνο για να κεράσει η μάνα τους τη γειτονιά όταν περάσουν σε ένα από τα αχούρια ανωτάτου; Οι μισοί νομικάριοι είναι σουβλατζήδες και οι μισοί φιλόλογοι ταξιτζήδες. Ψέμματα, μια φίλη μου προτίμησε να γίνει βοθρατζού! Αντί να αναβαθμίσουν πρωτίστως την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να αποσυνδέσουν την παραγωγή από τη μόρφωση... Τι τους νοιάζει δηλαδή αν κάποιος θέλει να μορφωθεί ακόμη κι αν δεν ασκήσει το επάγγελμα; Πόσους αγράμματους πια να βγάλουν γαμώ την τρέλα μου; Παιδιά γυμνασίου να μην ξέρουν τη Θεσσαλονίκη και τον Καβάφη; Όλα να τα ρημάξουν πια; Ή αυτό το σύστημα οριζόντιας εκπαίδευσης! Να μη μαθαίνουν τα παιδιά τίποτα! Όλα ρηχά, εν τάχει και επιπόλαια. Μην εμβαθύνετε σε τίποτα!Να μη μιλήσω για όλους τους πονεμένους που θα ήθελαν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι να σαλιώνουν χαρτόσημα και έγιναν καθηγητές και δάσκαλοι. Ποιος τους ελέγχει που οι περισσότεροι είναι πλέον ή παραιτημένοι ή τα παίρνουν κάνοντας μεταπτυχιακά -τάχα μου και δήθεν- ή νοσούν ψυχικά και πάσχουν από νευρασθένεια;<br />Ή το άλλο! Αν δεν ήταν τα μεταναστάκια θα είχαν κλείσει τα μισά δημοτικά της χώρας. Αυτά κρατούν τα δημόσια σχολεία ανοιχτά. Μάλιστα! Διαφημίσεις για ηλεκτρονικά παιχνίδια ξέρουν να βάζουν στα σχολικά βιβλία και παρουσιάσεις των Μac Donalds μέσα σε σχολεία για να γίνουν τα ελληνάκια εντελώς αμερικανάκια παχύσαρκα. <br />Μετά τους φταίνε τα μπαχαλάκια!-Όχι τα βαλτά, τα αληθινά!- Αλήτες!<br />Ούτε να ξοδέψω γιαούρτι για τη μάπα σας δεν είστε!Το κεσεδάκι έχει ένα ευρώ.Ρεζίληδες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115642832753921594?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1156350087193176122006-08-23T19:16:00.000+03:002006-08-23T19:33:26.476+03:00• Ενόψει καύσωνα η κυβέρνηση θεώρησε ότι το πιο σημαντικό μέτρο που μπορούσε να λάβει ήταν τα 7 κτίρια με air-condition για τους άστεγους και υπερήλικες; <br />• Η εξαγγελία αλλαγών στο νόμο για τα δάση και οι διαλλακτικότεροι χαρακτηρισμοί για τις δασικές εκτάσεις δε συντέλεσαν καθόλου άραγε στον ορυμαγδό; Αυτό αφορά όλες τις πυρκαγιές ανά τη χώρα βέβαια. Στη Μάνη λέει πιθανολογείται ότι έπεσε κεραυνός. Μ' έπιασε φούρκα με το Φούρκα (Νομάρχης Λακωνίας)! Είναι δυνατόν να έπεσε κεραυνός μέσα Αυγούστου στο Οίτυλο, στον Κότρωνα και την Αρεόπολη;Μας δουλεύει;<br />• Η στρεβλή ανάπτυξη σε μία από τις ωραιότερες περιοχές της χώρας -τη Χαλκιδική-, δεν υπέθαλψε καθόλου την υπάρχουσα κατάσταση; Μέσα σε μόλις 30 χρόνια η δασωμένη χερσόνησος (340. 000 στρέμματα πευκοδάσους), μετατράπηκε στην πιο πυκνοδομημένη οικιστικά τουριστική περιοχή της χώρας, όπου η εμπορευματοποίηση της γης πήρε τεράστιες διαστάσεις και με νόμιμους και παράνομους τρόπους επιχειρείται να οικοπεδοποιηθεί και να κτισθεί κάθε σπιθαμή γης. <br />• Οι μοναστηριακές εκτάσεις που αποκτήθηκαν από επιτήδειους σχεδόν τζάμπα; Αυτοί όχι μόνο φρόντισαν να τις διπλασιάσουν αυθαίρετα … με το Δημόσιο να αλληθωρίζει ή να τις ανταλλάξουν με άλλες εκτάσεις του, αλλά να τους δοθεί σε ορισμένες περιπτώσεις με πολιτικές πλάτες και το δικαίωμα να πολεοδομούν ιδιωτικά και να κτίζουν μέσα στο δάσος. <br />• Σημαντικές εκτάσεις μοιράσθηκαν σε δήθεν ακτήμονες για να μετατραπούν σε χρυσοφόρα οικόπεδα και …πολλά άλλα έγιναν με την ανοχή πολιτικών , ντόπιων και μη. Οι δασικοί που τόλμησαν να κάνουν το καθήκον τους απομακρύνθηκαν, οι οικολόγοι χαρακτηρίσθηκαν «γραφικοί», και κάποιοι , λίγοι, δικαστές, πήραν τολμηρές αποφάσεις χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη κρατικός λειτουργός και παράγοντας για να τις εφαρμόσει. <br />• Κι εντάξει! Πήρε φωτιά ο κώλος μας! Τα πυροσβεστικά αεροσκάφη Canadair για την άμεση κατάσβεση της πυρκαγιάς στη Χαλκιδική που είχε ως αποτέλεσμα εκτός από τις υλικές ζημιές να χάσει τη ζωή του και ένας Γερμανός τουρίστας; Είχαν το θράσος να βγουν και να κάνουν δηλώσεις οι ακαμάτηδες! Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος, Ανδρέας Κόης, από τα 12 διαθέσιμα του στόλου τα πέντε αεροσκάφη είχαν συμπληρώσει τις ώρες πτήσης και έπρεπε να συντηρηθούν άμεσα, ενώ τα υπόλοιπα 7 παρουσίασαν βλάβες λόγω του καύσωνα, αλλά και της καταπόνησης των τελευταίων ήμερων. Από την πλευρά του ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος δήλωσε μεταξύ των άλλων ότι τα Canadair CL-215 δεν μπορούν να πετάξουν όταν η θερμοκρασία υπερβαίνει τους 38 βαθμούς Κελσίου! Καλά, πλάκα μας κάνουν; Μέχρι κι οι Mody Pythons θα σήκωναν τα χέρια ψηλά!<br />• Η περιορισμένη δυνατότητα επιχειρησιακής αξιοποίησης λόγω καιρικών συνθηκών για τα CL- 215 προβληματίζει λέει την Πολεμική Αεροπορία καθώς το γεγονός ότι οι δασικές πυρκαγιές, εκδηλώνονται συνήθως όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι και κατά συνέπεια και η θάλασσα είναι ταραγμένη ακινητοποιεί τα αεροσκάφη! Αν λοιπόν τα αεροσκάφη δεν είναι σε θέση να αντέξουν δομικά τις καταπονήσεις της προσθαλάσσωσης τότε υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μη κάλυψης των αναγκών αεροπυρόσβεσης. Παράλογοοοοο;<br />• Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι ο στόλος των CL-215 τα οποία για να συνεχίσουν να αξιοποιούνται επιχειρησιακά θα πρέπει να αναβαθμιστούν. Το μόνο πρόγραμμα αναβάθμισης που εστιάζονταν στην αντικατάσταση των εμβολοφόρων κινητήρων τοποθετώντας ελικοστρόβιλους παρόμοιους με την έκδοση CL-415 πραγματοποιούνταν από την κατασκευάστρια καναδική εταιρεία Bombardier που πλέον δεν υφίσταται. Η λύση λοιπόν στο πρόβλημα είναι είτε να βρεθεί πρόγραμμα αναβάθμισης για τα παλαιά αεροσκάφη είτε να πρέπει να υπάρξει η προμήθεια νέων. Σωστά γιατρέ μου;<br />• Αυτά δεν τα ήξεραν μήνες να μην πω χρόνια πριν την έκτακτη ανάγκη; Πόσο σπάνιο ενδεχόμενο ήταν άραγε ένα κύμα καύσωνα για την Ελλάδα;<br />• Είναι αδίστακτοι ή ανίκανοι; Ειλικρινά, δεν έχω βρει ακόμη απάντηση!<br />Καμένα βούρλα πάντως αναμφίβολα!<br /><br />Εν Χιμπατζάτω, 2006<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115635008719317612?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1156167180496551962006-08-21T16:32:00.000+03:002006-08-21T16:33:00.510+03:00Η άσφαλτος αχνίζει. <br />Το αίμα κοχλάζει. <br />Περισσεύουν τα ερυθρά.<br />Πολλαπλασιάζονται σαν ιός κυβερνοχώρου.<br /><br />Η πόλη εξατμίζεται κι αυτή η εξαΰλωση, μάρτυράς μου ο Μαρξ, της χρειαζόταν.<br />Η ύλη ύπουλο πράγμα.<br />Σάμπως δεν είναι η ίλη;<br />Ο ήλος;<br />Ο Ηλί σαβαχθανί;<br />Δεν έχει λαμά!<br />Γιατί έτσι!<br />The fate of reason is to be deleted!<br />Επιστροφή στο χιμπατζάτο! <br />Οι άδειοι δρόμοι, απομεινάρια μπίτνικ ασωτιών του χειμώνα στενάζουν από στέρηση. Έπειτα είναι και η σύγχυση. <br />Τα αγκομαχητά είναι από ζέστη; <br />Από απόγνωση;<br />Από ηδονή; <br />Από τον έσω ή έξωθεν καύσωνα; <br />Σε ακραίες θερμοκρασίες η ψυχή ακολουθεί το ένστικτο. <br />Το ένστικτο που όλα τα τήκει. <br />Η ψυχή θέλει το κλίμα εύκρατο. <br />Εξου κι η αλλοτρίωση.<br />Προσοχή! Στο λεξικό μπαμπουίνου σημαίνει: ο ένας τρώει τον άλλο!<br />Ακουμπώ στη λιγδιασμένη μπάρα ενός χαμαιτυπείου με την αίσθηση Δον Χουάν ακουμπισμένου σε κάκτο, φακίρη σε προκοκρέβατο (οποιαδήποτε ομοιότητα με την προκοπή είναι τυχαία). <br />Δεν είμαι η Μαρία Νεφέλη αλλά όταν ο Κέλσιος κελεύει άνω των 40, δηλώνω απροετοίμαστη. <br />Ανάγκα και Μαρμελάντωφ πείθονται! <br />Η μεταστροφή της επίπλαστης ποίησης σε αληθινή. <br />Η μεταστροφή της Ράις, του Ολμέρτ, του Μπους, των ψηφοφόρων… <br />Όνειρα θερινής νυκτός. <br />Ο Γουίλιαμ μου κλείνει το μάτι αμέριμνος, τυλιγμένος στη λευκή κελεμπία του που όλα τα γλιτώνει.<br />Πλην σκωλήκων.<br />Όνειρα παγωμένης λεμονάδας. <br />Κι έπειτα σκέφτομαι πόσο πολυτελής είναι τελικά μια παγωμένη λεμονάδα. <br />Ένα αγόρι με φλογέρα-καλαμάκι ψάχνει ημιτόνιο-ημιτόνιο το «Γιάννη μου το μαντήλι σου». <br />Ένα κορίτσι ψάχνει ως άλλος Διογένης ερωτευμένους να πουλήσει τις γαρδένιες της. Το βλέμμα της έχει κάτι από τη μυρωδιά τους. <br />Τη λιγωμένη Άνοιξης. <br />Δε θέλω άλλη σφαγή ούτε στον ξύπνιο μου ούτε στον ύπνο μου.<br />Καταχωνιάζεται όμως θες δε θες η αλήθεια στον κεκρύφαλο και μηρυκάζει ο νους ο αδηφάγος τον πόνο σαν « τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες». <br />Όχι, πρέπει να κάνω αποτοξίνωση. <br />Δε θέλω να βλέπω στον ύπνο μου τον ήδη κεκαυμένο τη σφαγή. <br />Αρνούμαι. <br />Και φυσικά δεν εισακούομαι.<br /> <br />Τα κυνικά καύματα –φράση εύστοχη, πρόσφατα αλιευθείσα συνώνυμη με τις μεγάλες ζέστες του καλοκαιριού- με λικνίζουν, με ξεμυαλίζουν και με καθοδηγούν περιπατητικά. <br />Τα κυνικά καύματα, σαν την έμμηνο ρύση προοικονομούν εκρήξεις και λάβες αίματος. <br />Βαδίζω σα νήπιο στην αχλή της πόλης στράτα-στρατούλα, στράτα-στρατούλα. <br />Με τραβά απ’ το χέρι μια νοσηρή περιέργεια. Μια διογένεια ανάγκη. <br />Κι εγώ σαν το γυφτάκι, το μεταναστάκι, το μπαρουτιασμένο από τη ζέστη, τα θραύσματα, το υβρεολόγιο ανοήτων, το εμπάργκο ψυχικά νοσούντων και αναπήρων απανταχού ταγών και ουραγών, τη βλακεία. <br />Τη δική μου πάνω απ’ όλα.<br />Θα βαφτιστώ νιτσεϊκή.<br />Φοβάμαι ότι έχω ήδη αργήσει.<br />Βαδίζω σοκάκι σοκάκι την πόλη.<br />Να δω ξανά πώς φλέγεται. Να την ξανά πιστέψω. <br />Στράτα-στρατούλα.<br />Με πείσμα ρακοσυλλέκτη.<br />Με δρύινη αμφίεση κιβωτού.<br />Το πείσμα μου είναι ο επόμενος στόχος τους.<br />Κι ας μην έχει πετρέλαιο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115616718049655196?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1155818981142377952006-08-17T15:48:00.000+03:002006-08-17T15:49:41.153+03:00Μου το θύμισε μια φίλη το θέμα και καλά έκανε γιατί πράγματι είναι εντυπωσιακό! Είπαμε! Όλοι έχουμε κάνει μαλακίες στα νεανικά μας χρόνια, αυτό όμως παραπάει! Ο λόγος περί του Γκίντερ Γκας του νομπελίστα. Περίεργα πράγματα συμβαίνουν… <br />Η αυτοβιογραφία του που θα κυκλοφορήσει σε ένα μήνα, κι όπου ο νομπελίστας Γκίντερ Γκρας, ομολογεί πως νεαρός ήταν μέλος των διαβόητων Ες- Ες, δεν έπρεπε να λέγεται «Ξεφλουδισμένα Κρεμμύδια» αλλά «Τσιγαρισμένα Κρεμμύδια»! Το σίγουρο είναι πάντως, πως το… στριπτίζ του κρεμμυδιού, ο διάσημος Γκίντερ Γκρας δεν το φτάνει μέχρι το τέλος. Γιατί ο πασίγνωστος συγγραφέας, που όλοι θαύμαζαν και εκτιμούσαν, να γράψει στα καλά καθούμενα τη ζωή του από τη στιγμή που το παρελθόν του μύριζε πιο βρώμικα και από χαλασμένη αγκινάρα; Μήπως, γιατί κάποιοι άλλοι επιτήδειοι το είχαν ήδη ανακαλύψει και τον εκβίαζαν για να μη το βγάλουν στην φόρα; Μήπως, γιατί κάποιο άλλο σαΐνι γράφει ήδη για τη ζωή του 78χρονου συγγραφέα γνωρίζοντας το τι έκανε όταν εκείνος ήταν ακόμα άγουρος, άσημος έφηβος;<br /> Ο Γκίντερ Γκρας, τιμήθηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του ανάμεσα στο οποίο είναι και το μυθιστόρημα «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο», που κέρδισε το Όσκαρ όταν το 1979 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Ο συγγραφέας υπήρξε ενεργό μέλος της Αριστεράς για πολλά χρόνια και, κατά περιόδους, υποστηρικτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Στη Γερμανία, θεωρείται, ως μια δυνατή και ηθική φωνή ενάντια στην ξενοφοβία και τον πόλεμο. Για το παρελθόν του δεν ξέραμε πολλά. Ο ίδιος είχε αποκαλύψει ότι 15 χρονών είχε θελήσει να πάει στα υποβρύχια, αλλά δεν είχε γίνει δεκτός κι έτσι είχε υπηρετήσει στο στρατό, όπου είχε τραυματισθεί και είχε αιχμαλωτιστεί από τις δυνάμεις των Συμμάχων. Ξαφνικά όμως τα τελευταία χρόνια ο νομπελίστας συγγραφέας λέει πως είχε χάσει τον ύπνο του. Είχε τύψεις, όπως αποκαλύπτει σήμερα και βασανιζόταν γιατί «κάτι» έκρυβε από τον κόσμο, που αγάπησε τα εξήντα και πλέον βιβλία του. Για να απαλλαγεί από τις ερινύες, αποφάσισε να ομολογήσει ο ίδιος το μυστικό του στην αυτοβιογραφία του, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα με τίτλο «Ξεφλουδισμένα κρεμμύδια».<br /> Γράφει λοιπόν, ο Γκίντερ Γκρας, αναφερόμενος στα εφηβικά του χρόνια, πως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε υπηρετήσει στην επίλεκτη ομάδα των ναζί Waffen-SS, η οποία αποτελούσε μια από τις παραστρατιωτικές δυνάμεις του Αδόλφου Χίτλερ. Σε μια συνέντευξη μάλιστα, που έδωσε σε γερμανική εφημερίδα με αφορμή τα προς έκδοση απομνημονεύματά του, ανέφερε αυτό το γεγονός με αποτέλεσμα να ακολουθήσει καταιγισμός αντιδράσεων στη Γερμανία. Ο ίδιος όταν ρωτήθηκε γιατί στα 78 του χρόνια προβαίνει σε αυτές τις αποκαλύψεις απάντησε: «Ήταν ένα βάρος για μένα. Η σιωπή μου άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ένας από τους λόγους που έγραψα το βιβλίο. Επιτέλους αυτό το μυστικό έπρεπε να βγει προς τα έξω».<br />Ο γνωστός συγγραφέας ομολόγησε επίσης, πως μετά τον πόλεμο αισθανόταν ντροπή που είχε υπάρξει μέλος των Ες- Ες. «Εκείνη την εποχή πάντως, δεν αισθανόμουν άσχημα» υπογράμμισε, «αργότερα όμως το αίσθημα της ντροπής με καταδίωκε».<br /><br />Τι να πεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115581898114237795?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1155750492367042202006-08-16T20:44:00.000+03:002006-08-16T20:48:12.366+03:00Το ραδιόφωνο παίζει τη «μαρκίζα» με τη Μοσχολιού.<br /><br />Ένας χρόνος σήμερα. Τέτοιες φωνές…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115575049236704220?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1155750259396501102006-08-16T20:42:00.000+03:002006-08-16T20:44:19.396+03:00Γιατί άραγε οι περισσότεροι από μας ασχολούμαστε μετά μανίας με το πώς θα γεμίσουμε το χρόνο μας ή πως θα τον σκοτώσουμε διασκορπιζόμενοι; Ελάχιστοι ασχολούμαστε με την τέχνη του «αδειάζειν». Δε θέλει τόσο ταλέντο πια η αυτοσυγκέντρωση στη στιγμή και η εκπνοή αρνητικής ενέργειας απολαμβάνοντας τον ουρανό, τη θάλασσα, τη ρέμβη, τη μουσική. Δεν είναι δα και τόσο σπουδαίο. Απλά, προϋποθέτει να έχουμε «καθαρίσει την κούπα μας» πράγμα κομματάκι επώδυνο και άρα πολυτελές.<br /><br /><br />*απαρέμφατο ποιητικής αδείας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115575025939650110?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1155750128953182652006-08-16T20:40:00.000+03:002006-08-16T20:42:08.973+03:00Κάρυστος, περίπατος στο λιμενοβραχίονα, βεράντα που βλέπει θάλασσα κι ουρανό, λουκουμάδες κι ελληνικός καφές στην πλατεία. Υγρασία να σγουραίνει τα μαλλιά, παιδιά με ποδήλατα και καλάμια ψαρέματος στον ώμο, μυρωδιά χταποδιού και σαρδέλας στα κάρβουνα, live με μπλουζιές σε θερινό μπαράκι, έκθεση βιβλίου, αγόρασα επιτέλους το «Γιούγκερμαν» του Καραγάτση.<br />Πλατανιστός, κολύμπι στη βάθρα. <br />Πανοχώρι περίπατος δίπλα στον παλιό νερόμυλο. <br />Αμάρυνθος, hot-dog στην καντίνα.<br />Τρεις μέρες αρκούν. Φτάνει να είναι γεμάτες…<br /><br />Επιστροφή. Μελαγχολία. Γραφείο, πληκτρολόγηση, τηλέφωνα, λεωφορεία. Η Αθήνα μου κλείνει το μάτι. Της κάνω παρέα με ένα μικρούλη περίπατο στα στενά του Συντάγματος. Εγώ κι οι οδοκαθαριστές. Ένα όμορφο φεγγάρι, φέτα πεπονιού κλεμμένου από μποστάνι.<br />Επιστρέφω στο σπίτι γνωρίζοντας ότι με περιμένει όπως πάντα μια περιπέτεια. Σπίτι καλοκαιρινό να αχνίζει από τη ζέστη, βεράντα να βλέπει σε μια στέγη ελενίτ, η αζαλέα ζει και βασιλεύει, το γεράνι πνέει τα λοίσθια, εδέσματα σταλμένα από τη μανούλα, ντουζ με παγωμένο νερό, καναπές για δυο, ραδιόφωνο, γέλια, κουβεντολόι, ο Γιούγκερμαν να με περιμένει στο προσκέφαλο, η γάτα να κάνει αταξίες.<br />Πόσο ωραίες είναι οι επιστροφές όταν επιστρέφεις στη ζωή τη δική σου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115575012895318265?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154970970940387142006-08-07T20:06:00.000+03:002006-08-07T20:16:11.186+03:00Κοντά παντελόνια –του γιου; του πατέρα;-<br />Φωνές απόμακρες την ώρα που νυχτώνει –του φίλου; του κουμπάρου;- <br />Μάτια λαμπιόνια<br />Αργία μήτηρ πάσης φιλίας<br />Ψητό καλαμπόκι στην προβλήτα<br />Κι ο Εμπειρίκος να ψέλνει το «ω γλυκύ μου έαρ» <br />Στα μπούστα των ναρκωμένων κοριτσιών που ξύπνησαν γυναίκες<br /><br />Βιβλία χιλιάδες<br />Μοσχοβολούν παρέα κι αθωότητα <br />Ακόμα…<br />άγραφες αφιερώσεις <br />Χτυπούν άσφαιρα στο δόξα πατρί<br />Το χιλιοτρυπημένο<br />Γρατζουνώ την πληγή <br />Με το κλειδί απ’ το νέο μας διαμέρισμα<br />Το νέο μας αμάξι,<br />Το νέο μας κότερο…<br /><br />Κι ούτε ένα δάκρυ<br />Μόνο γέλια<br />Μεγαλώνουμε…<br />Όμορφα…;<br /><br />Βιβλία<br />στην πυρά της μνήμης <br />χρόνε φασίστα<br />με τα σημάδια από το σάλιο και τις δαχτυλιές μας<br />αδελφοποιτά προσκυνητάρια<br />να μαρτυρούν το «φτου ξελευτερία» μας<br />και θες να μάθεις πως νικιέσαι; <br />Απ’ τους θνητούς<br />Τους ζαβωμένους απ’ τη βία και τις πρωινές εκτελέσεις; <br />θες;<br />Θες να μάθεις πως σε νικούμε κατά κράτος<br />χρόνε ζαβολιάρη;<br /><br />Πως τρέχοντας λαχανιασμένοι στην αλάνα<br />Με μώλωπες και ξεραμένο αίμα στα γόνατα<br />Πως βόδια ζεμένα σε αλώνι<br />κόβουμε την τριχιά;<br />αρκεί μονάχα ένας στίχος<br />κι ένας μυς χαλαρός από οικειότητα<br />λαχανιασμένοι μα όχι ξέπνοοι<br />παίζοντας κλέφτες κι αστυνόμους<br />ο «μπάτσος» σκοτώνει στ’ αλήθεια<br />μόνο που δεν το ξέραμε μικροί<br />Κι έτσι ακαριαία…<br />ΠΑΥΕΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br />Μ’ ΑΚΟΥΣ; <br /><br />Βιβλία, βιβλία…<br />Μα πιο πολλές οι εφημερίδες <br />Πάντα υπό μάλης <br />έτσι να μαυρίζει απ’ το μελάνι η μπάντα της καρδιάς<br />Ξενύχτι πολύ μ’ αλλιώτικα άγριο<br />Τα μάτια μισάνοιχτα<br />Όχι τα στόματα<br />Τα γεμάτα απορίες και θάμπος άλλοτε<br />Μόνο τα χείλη ιχνογραφούν ερωτηματικά<br />Και το μήλο του Αδάμ<br />Ένα κομπάκι πίκρα<br /><br />Το ψητό της Κυριακής με δεντρολίβανο<br />μπουκιά και συγχώριο<br />Οι παλάμες με βασιλικό<br />χάδι και δαγκωνιά <br />Φωτογραφίες<br />Πολλές φωτογραφίες<br />η μαχαιριά μονάχα μια<br />Η θανή μια<br />σαν την «κάθε μέρα»<br /><br />Εμείται απ’ τις εννιά μου τρύπες <br />Από κει το «πάτερ ημών» φυγαδεύει τα δαιμόνια<br />έλεγε η μάνα σαν γύριζα απ’ το σχολείο<br />Και ξεχείλωνε το στόμα της απ’ το χασμουρητό<br />Κι ούτε που ρώτησα ποτέ που πάνε<br />να μου μείνει κι ένα φυλαχτό...<br /><br />Εμείται υγρό πράσινο πηχτό<br />Βρωμά και ζέχνει<br />Από της σάρκας τα καμώματα<br />Κισσός σφίγγει στις γάμπες μου<br />Αγκυλώνεται σε κάκτο<br />Όποτε δεν το «παίζω γκόμενα», <br />ακούς Ελένη;<br />Κι ας μην είμαι ούτε «κοπέλα» ούτε γριά <br /><br />Πνίγει τις πεταλούδες, τα κοτσύφια, τις πυγολαμπίδες<br />Μα τα όνειρα αναπνέουν<br />βλέπεις ποτέ δε σούρθηκαν κατάχαμα<br /><br />Η πτώση άσχημη<br />-λες να μην το ξέρω; -<br />Φτάνει όμως μόνο να μου δώσεις το χέρι σου <br />Δεν είν’ ανάγκη να το κόψεις<br />Δε σιχαίνομαι τον ιδρώτα πια<br />Μα κι αν το κόψεις<br />φτάνει να μην είναι σύριζα<br />μάρτυράς μου όποιος ξανάπαιξε σονάτες με δάχτυλα κομμένα<br /><br />Δος μου το χέρι σου<br />Δε με τρομάζουν τα αίματα πια<br /><br />Δος μου το χέρι σου<br />Κι έλα να παίξουμε ξανά:<br />«Φεγγάρι φεγγαράκι<br />Πες μου ποιος είν’ αγέραστος<br />Εγώ ή η ψυχή μου;»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115497097094038714?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154614473754171272006-08-03T17:13:00.000+03:002006-08-03T17:14:33.756+03:00Μια μέρα ο Γ. συγύριζε το ατελιέ του. Ξαφνικά, κι ενώ πήγε να πετάξει κάτι άχρηστες κούτες ακούει ένα νιαούρισμα. Ψάχνει από δω ψάχνει από κει και τι βρίσκει; Μέσα στον κάδο σκουπιδιών ένα γατί. Μωρό, νεογέννητο, μέσα σε κλειστή νάιλον σακούλα! <br /><br />Άλλωστε, «το επίπεδο του πολιτισμού ενός λαού φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα ζώα». Θα μου πεις, κανονικά θα έπρεπε να επαναδιατυπωθεί το ίδιο ρητό για τους ανθρώπους. Βλέπε Γκουαντάναμο, Αbu Greib, Σρι Λάνκα, Λίβανο κι άλλα ζωώδη. «Και όσο ζω μπουσουλώ με τα τέσσερα» που λέει κι ο ποιητής. «Και προς τα πίσω», συμπληρώνουμε εμείς. Χθες βράδυ, σε κρατικό κανάλι είδα μια εκπομπή περί ρατσισμού στην Αμερική. Στη Βόρεια Καρολίνα π.χ. υπάρχει ΑΚΟΜΗ ρατσισμός και γι’ αυτό ελάχιστοι μαύροι έχουν καταλάβει ηγετικές θέσεις στον αθλητισμό –προπονητές και στελέχη ομάδων- και δη στο μπάσκετ που παίζουν σχεδόν μόνο μαύροι! <br /><br />Επανέρχομαι αν και δεν έφυγα καθόλου απ’ το θέμα. <br /><br />Ο Γ. λοιπόν και η Π. –που δεν είχαν ποτέ ξανά ζωάκι- περιμάζεψαν το γατί. Του έβγαλαν τους ψύλλους έναν-έναν -που ήταν περισσότεροι από τις τρίχες του-, του έφεραν παρέα ένα άλλο γατάκι, του έδιναν τα φάρμακά του με βάρδιες, , το τάιζαν κοτόπουλο με ρύζι, το κοίμιζαν πάνω στην κοιλιά τους, το έβγαζαν στον κήπο να μην ξεχάσει τη μυρωδιά του χώματος. Μάλιστα, το βάφτισαν Λάζαρο. Πελώρια μάτια απορημένα για τούτο τον κόσμο, θαρρείς κλαμένα. Ο Λάζαρος μωρό ακόμη, σήμερα έφυγε. Έτσι απροετοίμαστος όπως ήρθε. <br /><br />Στο καλαθάκι του άφησε ανορθόγραφο σημείωμα. <br />«Εφχαριστό για όλα. Μι λιπιθίτε για μένα τόρα πια. <br />Στον τόπο που πάο θα ιπάρχουν μόνο ζόα».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115461447375417127?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154535223187642132006-08-02T19:12:00.000+03:002006-08-02T19:13:43.190+03:00Ο Μελκιάδες Εστράδα, «βακέρο» από κούνια πέρασε άρον-άρον στην αντίπερα όχθη. Δεν κουβαλούσε τίποτα ακριβότερο από την πίστη του. Μπορεί να ’χε για προίκα ένα γεροδεμένο κορμί με οσμή ταύρου, καβαλίνας και ξεραμένου τριφυλλιού πέρα από τα σύνορα όμως δεν ήταν παρά ένας παρίας. <br /><br />Ο φίλος του ήξερε από αγρίμια. Ξεχώριζε εύκολα τα επικίνδυνα από τα φοβισμένα. Είχε ρουφήξει με τα μάτια ως άλλος εμβρυουλκός όλο τον πόνο τους, την πείνα, την απόγνωση χωρίς μιλιά. Ο φίλος του, μαζί στη σκόνη, στις "λόκες", στην τεκίλα.<br /><br />Έπειτα ο Μελκιάδες έφυγε. Δηλαδή τον έδιωξαν με μια σφαίρα διακοσάρα στο στέρνο κατά λάθος, ακριβώς τη ώρα που έδιωχνε ένα κογιότ με μια ίδια. Ειρωνεία ή «δικαιοσύνη των άστρων»; Ποιος ξέρει… Πάντως ο φίλος κι ο φονιάς του τον επέστρεψαν εκεί που ανήκει. Στο Χιμένες. Ο ένας από σπόντα, ο άλλος από πίστη. <br /><br />Και το Χιμένες ξαναφτιάχτηκε εν μία και μόνη νυκτί… Το Χιμένες το πρώην υπαρκτό, το νυν ανύπαρκτο. Το Χιμένες αποπαίδι μιας χίμαιρας μικρούλας ξαναγεννήθηκε από τις ξερολιθιές και τα χαλάσματα. Ολομόναχο μα ανθεκτικό σαν κάκτος. Σα βαθιά φιλία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115453522318764213?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154446225372142202006-08-01T17:33:00.000+03:002006-08-01T18:30:25.386+03:00Και πάνω που διάβαζα ότι:<br /><br />Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας συνεδρίασε και αποφάνθη: «το ποσό του επόμενου εξοπλιστικού προγράμματος 2011-2015 το οποίο θα εκταμιευτεί είναι 15,1 δισ. Ευρώ!» <br />ενώ η Μαριέττα, διαρρηγνύει τα ευρύχωρα ιμάτιά της προκειμένου να πείσει ότι βάσει του νέου νομοσχεδίου δε θα συρρικνωθούν Ανώτατα και Ανώτερα Ιδρύματα ανά τη χώρα! <br /><br />...πέφτω πάνω στον Αλβέρτο: «Η λιγότερο δαπανηρή άμυνα των κρατών είναι η Παιδεία».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115444622537214220?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154439623816065652006-08-01T16:38:00.000+03:002006-08-01T16:40:23.816+03:00«Το πιο ενοχλητικό ζώο για να ταΐσεις είναι η νυφίτσα», είπε ο Νίκος και χαμογέλασε κάτω από τα μουστάκια του. «Πρέπει να της κρύβεις κάθε φορά το φαγητό και μάλιστα σε διαφορετική κρυψώνα». «Βέβαια, και τα ελάφια είναι παράξενα. Πρέπει να τα κυνηγάς πολλές ώρες για να τα εντοπίσεις γιατί αν μαραθούν τα μαρούλια τους ούτε που τα ακουμπάνε». «Μια φορά ξάπλωσα γυμνός στο βρεγμένο χώμα κι έβαλα τα μαρουλόφυλλα στο στήθος μου για να πάψουν να με φοβούνται, να εξοικειωθούν. Μισούν ο,τιδήποτε τεχνητό και δήθεν. Τις προάλλες, τα πλησίασε η Φωτούλα που είχε τα νεύρα της όλη μέρα και μουρμούριζε γιατί βαριόταν να πάει στο νησί να τα ταΐσει. Δεν ξεμύτισαν καθόλου! Κρύβονταν συνέχεια πίσω από τους θάμνους, στην κορφή του λόφου κι ούτε που άγγιξαν την τροφή τους μέχρι την επομένη που ξαναπήγαμε. Δεν τα ξεγελάς με τίποτα».<br />«Όσο για τα φυτά μη με ρωτάς καθόλου!», είπε κατσούφικα. «Πάντα θα έχω αδυναμία στα αγκαθωτά, τα λιτά, τα άσχημα. Όσα έχουν άνθη, δεν τα χωνεύω καθόλου. Είναι πανέμορφα αλλά αισθάνομαι ότι με κοροϊδεύουν». <br /><br />Εξημέρωση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115443962381606565?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154366642767121082006-07-31T20:19:00.000+03:002006-07-31T20:24:02.776+03:00Ο μικρός Φερδινάνδος Μποτέρο ήξερε καλά από φουσκωμένα μάγουλα...<br /><br />Ήταν γύρω στα πέντε όταν η γιαγιά του μασουλώντας φύλλα κόκας του διηγήθηκε πως ο καλός θεούλης φούσκωσε τα μάγουλα και φύσηξε την πνοή του πάνω στους πρωτόπλαστους αναπαριστώντας τον με τον πιο αστείο τρόπο. Μεσολάβησαν εκατοντάδες φουσκωμένα μπαλόνια, δεκάδες κεράκια σε τούρτες γενεθλίων και χιλιάδες μπουρμπουλήθρες με σαπουνόνερο κάθε φορά που η μάνα του έβαζε μπουγάδα. Στα 10 του, πάνω στις πιο σαχλές γυμναστικές επιδείξεις στο τέλος της χρονιάς και πάνω που ήθελε να πετάξει μακριά σαν τον Πήτερ Παν για να αποφύγει το ρεζίλεμα, ο καλός θεούλης που ήξερε από παλιά το μυστικό, του έστειλε τη σωτηρία. Μαγουλάδες! Σίγουρα δεν ήταν ό,τι πιο ευχάριστο να μην πίνει παγωμένη λεμονάδα και να μη βγαίνει στον κήπο να σφεντονίζει πουλιά για μέρες αλλά σίγουρα γλίτωσε από μια μεγάλη ντροπή! Αργότερα, σε ένα ταξίδι στις Άνδεις με τους γονείς του παρατήρησε το ίδιο φούσκωμα σε ένα Ινδιάνο που έπαιζε αυλό του Πανός και στη μικρή του εξαδέλφη που για να μάθει αν την αγαπούσε φύσηξε τον «κλέφτη» και προσπαθώντας να πιάσει όσα περισσότερα ανθάκια μπορούσε για μια πιο έγκυρη απάντηση. Από τότε που άλλαξε όλα του τα δόντια τα οποία πετούσε ανελλιπώς στα κεραμίδια, μασουλούσε πολύχρωμες τσιχλόφουσκες και τις έσκαγε στ’ αυτιά των πιο όμορφων κοριτσιών. Στα 15, συνδύασε τα φουσκωμένα μάγουλα με το Ουρί του Παραδείσου όταν για πρώτη φορά συνευρέθηκε με την Ανγκουίλα που καταβρόχθιζε αχόρταγα το ζουμερό του μόριο σα μπανάνα Τσικίτα. Στη σχολή ταυρομάχων έμαθε ότι τα φουσκωμένα μάγουλα συνδέονται και με τη μάχη για επιβίωση, πράγμα που εμπέδωσε με τα μελανιασμένα του οπίσθια όταν τον κυνήγησε ο δύστυχος ταύρος. Παράτησε τότε την ταυρομαχία διά παντός αλλά αν δε δούλευε ως αχθοφόρος στα στενάκια στη Μπογκοτά μάλλον δε θα κατάφερνε ποτέ να αγοράσει τα πρώτα του κανσόν. Τα χρωστάει αναμφισβήτητα στα αναψοκοκκινισμένα από το αγκομαχητό του μάγουλα!<br /><br />Λίγα χρόνια μετά, φοιτητής πια σε ένα πανηγύρι στο Μουράνο της Ιταλίας είδε πως ζωντάνευε το φυσητό γυαλί και μαγεύτηκε για πάντα. «Η ζωή είναι φουσκωτή!» αναφώνησε όπως ο Αρχιμήδης το «Εύρηκα». «Η τέχνη μου δε θα αξίζει ούτε πέσο αν δε φουσκώνει από ζωή τόσο που να κοντεύει να σκάσει!» είπε κι αφού φούσκωσε από χαρά, άρπαξε τα πινέλα από ουρά καμήλας και ζωγράφισε την πρώτη του φουσκωτή αρένα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115436664276712108?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154287835458687212006-07-30T22:25:00.000+03:002006-07-30T22:30:35.466+03:00Σήκωσε τα γερακίσια μάτια του πάνω απ΄το μεγάλο κέδρο και βρυχήθηκε, σύνθημα να πλησιάσει ο λακές. Εκείνος έβαλε το αυτί του στο στόμα που διέταζε. Μαύρο, χαώδες, σαν άνοιγμα σπηλιάς. Βρωμοκοπούσε μούχλα, ψοφίμι κι αλκόολ όπως ο πατέρας όταν έδερνε τη μάνα του.<br />Τον έπιασε τρέμουλο. Απ’ το φόβο; Απ’ το κρύο; Το θηριώδες στόμα εκσφενδόνιζε σάλια. Απ’ το ψύχος της ανάσας ένας σταλακτίτης σμιλεύτηκε στο λοβό του.<br />Οι εντολές στριμώχτηκαν στο γλοιώδικο στόμα του, έχιδνες που μύρισαν το γάλα..<br />"Ξαμολήστε τα τσακάλια στο πιο φτωχό χωριό. Σε όσους δεν κατάφεραν να φύγουν. Σε όσους τους πήγε κόντρα η σοδειά, ο αέρας, το χαλάζι, το λιοπύρι, σε όσους σταφίδιασαν να θρέψουν πέντε και δέκα στόματα. Σε όσους δεν έχουν αμάξι, κάρο, μηχανές και άλογα. Σε όσους δεν είχαν που να πάνε. Θέλω να ρέει κόκκινο το αίμα τους σαν κρασί γαμήλιο. Να μπήξουν τα δόντια στις σάρκες τις καρβουνιασμένες σα σε ψωμί σταρένιο. Να σπαρταρίσουν τα κορμιά τους σαν ολόφρεσκες πέστροφες. Να παίζουν τα πολυβόλα χωρίς παύση σαν μπάντα σε πανήγυρη. Να τους αποσβολώσουν οι κάνες σα μάννα εξ ουρανού σβώλο το σβώλο. Κυρίως όμως τα νήπια που καταχώνιασαν στα υπόγεια καμίνια…να τα σφάξουν όλα σαν αρνιά σε Ανάσταση. Όσα και να ’ναι. Σαράντα, πενήντα, εκατό…".<br /><br />Είπε και το γέλιο του αντήχησε παντού σα σήμαντρο μητρόπολης. Αίφνης, εγένετο φως. Λες και πυροτεχνήματα γέμισαν τον ουρανό ντάλα μεσημέρι και βεγγαλικά στραφτάλιζαν πάνω απ’ το χωριό σα δρέπανα θεριστάδων. Ρουκέτες σούριζαν κι ερπύστριες γλεντοκοπούσαν σαν όρνια που βρήκαν κατακόμβη. <br /><br />Και σφαγή εγένετο εν Κανά…Και μόνο ένα κοριτσάκι απέμεινε. Το ψάχνουν ακόμη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115428783545868721?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154193964720972342006-07-29T20:25:00.000+03:002006-07-29T20:26:44.270+03:00Περήφανο Σάββατο. Σαν κοκόρι, σαν αρσενικό άλογο που χρεμετίζει μονάχο σε κάμπο μετά από μάχη. Σάββατο σα χέρι τρεμάμενο. Μελωδός από ασήμι, σε τεντωμένο σχοινί που ξέρει να αντιδρά στη μέσα μου κίνηση. Σε κάθε αναστεναγμό κελαηδά σαν κλάμα ξωτικού, σα φθινοπωρινή μπόρα.<br /><br />Η γάτα με κοιτά με βλέμμα ανήξερο Σαββάτου. Δεν την αφορά σε τίποτα το υπόλοιπο της διαίρεσης της βδομάδας. Γουργουρίζει αδιάφορη. Μήπως έτσι δεν επιβιώσαν αναλλοίωτα ανά τους αιώνες τα λιθάρια; Αδιαφορία της αδιαφορίας! Τη φθονώ; Δεν τη φθονώ; Κάποτε πάντως τη μιμούμαι σε γλυκείς ρεμβασμούς αμνησίας, σε αλκοολούχες μανίες. Και τότε ξυπνά το θηρίο. Με κοιτά κατάματα, συνομωτικά, το αναγνωρίζω και απαιτώ. Δεν απαιτώ ποτέ τη ζωή σε κάτι ξένο. Τι κλεψιά! Με τάσεις κανθαριδίνης εκτοξεύομαι έξω απ’ το χρόνο. Πόσο μου αρέσει!<br /><br />Και τότε μου αφηγούνται τις πιο παράφορες ιστορίες! Θυμάμαι τους Χιλιανούς πολεμιστάδες στο Μόρρο δε Αρίκα πως σκαρφάλωσαν στα απάτητα βράχια με δόσεις αγουαρδιέντε και μπαρούτι, το «μαύρο σκυλί» που δάγκωσε τον Κέρβερο. Βαρυποινίτες στη Νότιο Αμερική να φτάνουνε στην τρέλα με το «πράσινο πουλί» από αλκόολ και διαλυτικό βαφής. Στη Σιβηρία να καταπίνουν με χοντρές γουλιές οδοντόπαστα με κολόνια. Κάποτε έδωσα τον ώμο μου στο χωλό Λωτρέκ για να ξεράσει κι άλλοτε φίλησα τα μάτια του Ρεμπώ τα γυαλισμένα από το αψέντι…<br /><br />Με επιστρέφουν δυο νότες και μια οικεία φωνή. Η τέχνη της γείωσης… Της πτώσης… Της σύγκρουσης… Της τριβής… σκοτώνει τους γύπες στην αρένα της αδράνειας.<br /><br />Άλλωστε, το Σάββατο δεν είναι παρά μια απόφαση…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115419396472097234?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154106319509341652006-07-28T20:00:00.000+03:002006-07-28T21:16:20.860+03:00Και μετά από ένα δροσιστικό δοκιμαστικό, φύγαμε για την ψυχρολουσία...<br /><br />Πριν μπει ο Αύγουστος θέλω όλα να είναι τακτοποιημένα και τέλεια! Απεχθάνομαι το χάος αν και του έχω αδυναμία. Του έχω και μου έχω. Αν ήμουν μάγκας θα του δινόμουν ολόψυχα κι όχι με μικροαστικές κουτσουλιές. Απλά φοβάμαι. Κι αδιαφορώ. Κι όταν φοβάμαι και αδιαφορώ μαζί τι μας κάνει; Το θέλω. Κυρίαρχος του σύμπαντος. Της κίνησης. Μερικές φορές χωρίς λόγο. Μερικές φορές ηροστράτια μανία. Σάμπως ο Νέρων; Λίγο θέλει να γίνεις Νέρων αν δεν είσαι λίγος; Ουδόλως! Όοσ για μένα παραμένω στην τάξη μου των εκλεκτών αγανακτισμένων χέστηδων. Θέλω θέλω θέλωωω!!!!! που λέει κι η θείτσα στο Γαργαληστή του Μπασλάμ!<br /><br />Αν ήμουν παιδί θα ήταν πιο εύκολα! Μερικές χρωματιστές μπομπονέλες, μερικά μπαλόνια που θα τρυπήσω με καρφίτσα στη μούρη μερικών-μερικών, μερικές μπουρμπουλήθρες με το άβα της μαμάς και καμιά πορτοκαλάδα ΕΨΑ σε καφενείο κυκλαδίτικου νησιού. Θα 'θελα πυργάκια, κουβαδάκια κι αστερίες. Παγωτό γρανίτα σε σινεμά με κινούμενα σχέδια και κανένα καπέλο ή αντηλιακό την ώρα που διασκεδάζω μαζεύοντας κοχύλια...<br /><br />Ας πέσουμε με τα γεμάτα κυτταρίτιδα οπίσθια. Πάλι καλά! Μαλακά μαλακά σαν καπιτονέ μαξιλάρα φοιτητικού δώματος, λίγο προς το ζαχαρί ελλείψη τανίνης!<br />Δεν έχω τίποτα. Μια μικρή θερινή αμφιθυμία. Μια ζογκλερίστικη διάθεση ατάλαντου ήρωα τραγωδίας. Η αστυνομία των μπλόγκερς μόλις με έπιασε επ' αυτοφόρω την ώρα που θα έγραφα ένα περιποιημένο μου ψέμα. Ας είναι. Μπορώ να τα καταφέρω και χωρίς αυτό. Προς το παρόν!<br /><br />Και συνεχίζω ειλικρινής και απτόητη... Το πανδαιμόνιο στο Λίβανο μου θυμίζει μια φίλη που είχα μικρή και μια νοσταλγία καλοκαιριού νεότητας τότε που τραγουδούσα το "Φειρούζ" "...του Λιβάνου οι μαύροι κέδροι...". Γενικώς, όσα έφυγαν ανεπιστρεπτί. Η νιότη, η αθωότητα, η τσίπα.<br />Η μικρή μου φίλη που τώρα όχι μόνο μεγάλωσε αλλά μετοίκησε στην Ελλάδα γιατί βομβάρδισαν τη γειτονιά της, ήταν μια σοκολατένια μικρή καλλονή, με λακάκια στα μάγουλα, πάντα γελαστή και γαλαντόμα -μου είχε χαρίσει μερικές κούκλες κι άλλα παιχνιδάκια κι ο μπαμπάς της είχε φέρει δώρο στη μαμά μου ένα κεχριμπαρένιο κολλιέ που ακόμη φοράω- είχε πολλά καλούδια μικρή στο Λίβανο, μια τεράστια αυλή με τριαντάφυλλα, δυο γονείς ευτυχισμένους που την είχαν σαν πριγκηπέσσα και μια χώρα από τις ομορφότερες της Μεσογείου.<br /><br />Έπειτα ήρθαν οι χαλεποί καιροί...Εκτός από την εφηβεία, τον εμφύλιο και την πρώτη ερωτική απογοήτευση, της έλαχε ο σύριος "φερετζές" σε ό,τι έκανε. Στις δουλειές, στις σχέσεις, στις κουβέντες, στις παρέες της που μπήκε μέσα ο χαφιές -καλά λέει η Βιτάλη" κάθε σπίτι οχυρό κι ένας μπράβος στην πόρτα και οι φίλοι κι αυτοί μακρινοί"... Προτεκτοράτο μιας άλλης, ο Λίβανος είχε αρχίσει καιρό να ρημαδιάζεται, να σαρακοτρώγεται σαν το τελευταίο ζων μηλαράκι του δέντρου της Μεγαλομηλιάς της Μέσης Ανατολής. Η φίλη μου δεν άλλαξε. Δεν πονήρεψε. Δε σκάβει λάκκους. Αυτά τα κάνει το εβραιοθρεμμένο πιθηκάκι της Αμερικής με τη φιλενάδα του την Κοντολίζα. Η φίλη μου περιμένει. Συνήθως τον πάτο όπως οι περισσότεροι. Τώρα περιμένει ένα μωρό. Στη χειρότερη θα γίνει ελληνάκι. Αμερικανάκι θα γίνει ούτως ή άλλως. Όπως και όλη η λεκάνη. Προς το παρόν παραμένει μεσογειακή. Στο μέλλον λεκάνη πως λέμε moda bagno...χέστρα πολυτελείας.<br />Δεν έχει άδικο ο Νασράλα. Είναι όμως λίγος. Έχει δίκιο η Λουκία. Δεν υπάρχουν ηγέτες. Μέγα κενό. Από τα ολότελα, όμως... Από την άλλη, το τρομολαγνικό σούσουρο δίνει και παίρνει. Οι ντόμπροι πολεμιστάδες...παλιά... που λεν και τα φαντάρια... Αυτό το ΧΗΜΑ το ρημάδι κανείς δεν ξέρει και όλοι θα ήθελαν ως ισραηλινών συμφερόντων κάποιος να άναψε το φιτίλι, έτσι για να εκτονωθεί το γαμώτο της παράνοιας κι η ανάπηρη στα σημεία ιστορία που μας θέλει στην μπάντα των αδικημένων. Κατά τα άλλα, προς το παρόν ας αναπνεύσουμε τις αζωτούχες στάχτες των καμμένων σημαιών και ελαχίστων λαστιχένιων παπουτσιών που βημάτισαν μέχρι τη Μαραθωνοδρόμων κι ας βουλιάξουμε στο habitat καναπέ μας... Φοβάμαι ότι οι υπογραφές και οι πορείες είναι ένα τίποτα μπροστά στον έλεγχο των πετρελαίων και στις συμφωνίες που κλείνουν οι μεγαλοκαρχαρίες μας με τη Συρία -βλέπε Ασπροφος κι Ελληνικά πετρέλαια- όχι για να μην κοροιδευόμαστε τελείως. Μου αρέσει που ενδέχεται να στείλουμε και ειρηνευτική δύναμη "υπό προυποθέσεις". Όσο για τα διπλανά τουρκάκια πρωθυπουργάκια, πατάνε επί λιβανοπτωμάτων για να ροκανίσουν τα τελευταία ξυπόλητα κουρδάκια. Τα υποκοριστικά χρέωσέ τα στα πιόνια του στρατέγκο, της σκακιέρας. Εσύ τι είσαι; Πιονάκι; Εσύ; Τρελός; Ο άλλος εκεί; Άλογο; Και για να επανέλθω στη λεκάνη, γενικώς αφοδεύστε εσωτερικώς -για να παραμείνω και κόσμια-. Τώρα που δεν έχω πιει ακόμη μου είναι πιο εύκολο να ελέγξω τις βωμολοχίες μου!<br />Βραδιάζει! Λέω να αρχίσω τα ταχυδακτυλουργικά μπας και πιάσει το γνωστό κολπάκι του Κόπερφιλντ. Να κλείσω τα μάτια, να φυσήξω και να μην υπάρχει παρά ένα λευκό μαντήλι ανακωχής να κυματίζει μέσα κι έξω. Malo porque quieres που λέει κι η Bebe κι είναι φιλοσοφικά ό,τι λιγότερο μπεμπέ έχω ακούσει. Πολεμόχαρα τα θέλω. Πολεμόχαρα και "άδωνα" -απ' τον Άδωνη και Άδη μαζί, βλέπε Blake και το Μπλάνα το μεταφραστή του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115410631950934165?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31812070.post-1154106011480502722006-07-28T19:56:00.000+03:002006-07-31T23:59:50.350+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5545/3466/1600/cblog.2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5545/3466/320/cblog.2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Επιτέλους, ένα ολόφρεσκο σα χυμός αγγουριού μπλογκ ολόδικό μου! Πράσινο σαν τη φλούδα καρπουζιού και το φρεσκοκομμένο γρασίδι! Έχεις παρατηρήσει ότι μυρίζουν ολόιδια; Κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι και ο δήμος κουρεύει το γκαζόν της απέναντι νησίδας, είναι η καλύτερή μου! Για ντάλα καλοκαίρι ό,τι πρέπει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31812070-115410601148050272?l=thebookofthel.blogspot.com' alt='' /></div>thelhttp://www.blogger.com/profile/15429377730044722185noreply@blogger.com1